مرکز لرزهنگاری کشوری زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۴٫۱ را در حوالی عسلویه(بوشهر) ثبت کرد؛ عصر جمعه ۷ شهریور ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۴۱ به وقت تهران. کانون آن در عمق ۲۴ کیلومتری زمین بود؛ نزدیک‌ترین شهر عسلویه بود که ۱۴ کیلومتر با کانون فاصله داشت. گله دار و اسیر هم به‌ترتیب در ۲۹ و ۳۵ کیلومتری آن بودند.
این زمینلرزه چقدر قوی بود؟
زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۴٫۱ در ردهٔ لرزه‌های متوسط است. لرزه‌ای به این بزرگی معمولاً در گستره‌ای چندده‌کیلومتری احساس میشود. خسارت سنگین در این اندازه کم‌یاب است، ولی بناهای کهنه و خشتی نزدیک کانون آسیب‌پذیرند.
عمق ۲۴ کیلومتر در میانهٔ پوستهٔ زمین است؛ جایی که بیشتر زمینلرزههای ایران رخ میدهند. لرزه‌ای در این عمق کمی پخش‌تر از لرزه‌های خیلی کم‌عمق به سطح می‌رسد.
انرژی‌ای که این زمینلرزه آزاد کرد حدود ۲۱ تن TNT برآورد میشود. مقیاس بزرگی لگاریتمی است: هر یک واحد افزایش بزرگی یعنی حدود ۳۲ برابر انرژی بیشتر، پس لرزه‌ای به بزرگی ۵ حدود ۲۲ برابر این انرژی دارد.
زمینلرزههای پیشین عسلویه(بوشهر)
آخرین زمینلرزهٔ هم‌اندازه یا بزرگتر در این ناحیه: ۴٫۳، ۳۱ روز پیش. از خرداد ۱۴۰۳ تا پیش از این زمینلرزه، ۱۷۱ زمینلرزهٔ دیگر در شعاع ۱۰۰ کیلومتری آن ثبت شده است. آخرین لرزهٔ هم‌اندازه یا قوی‌تر در این شعاع، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۴٫۳ در ۶ مرداد ۱۴۰۴ بود.
در کاتالوگ جهانی زمینلرزههای سازمان زمین‌شناسی آمریکا (USGS)، از آغاز قرن بیستم تاکنون ۲۸۹ زمینلرزهٔ ۴٫۵ و بزرگتر در شعاع ۱۵۰ کیلومتری این نقطه ثبت شده است. قوی‌ترینِ آن‌ها به بزرگی ۶٫۶ در ۲۱ فروردین ۱۳۵۱، ۱۱۳ کیلومتر دورتر از کانون این زمینلرزه رخ داد. پنج زمینلرزهٔ ۶ و بزرگتر در همین فهرست است.
زلزله‌های تاریخی و نام‌دار این پهنه، در ۱۵۰ کیلومتری، زلزلهٔ قیر و کارزین ۱۳۵۱، زلزلهٔ کاکی (بوشهر) ۱۳۹۲ و زلزلهٔ ۱۹۶۸ فیروزآباد (فارس) (۲۳ شهریور ۱۳۴۷) هستند؛ جدول پایین صفحه سرگذشت هر کدام را در یک جمله می‌گوید.
پس‌لرزه‌ها
در ماهِ پس از آن ۱۱ زمینلرزهٔ دیگر در ۵۰ کیلومتریاش ثبت شد که قوی‌ترینشان به بزرگی ۴٫۱ در ۲۵ شهریور، ساعت ۰۰:۳۳ بود.
