ناسا با بررسی بیشتر داده‌های مهندسی فضاپیمای اوریون (Orion) تأیید کرد که سپر حرارتی آن در مأموریت آرتمیس دوم مطابق انتظار عمل کرده است. در این پرواز آزمایشی، چهار فضانورد برای نخستین بار با اوریون دور ماه رفتند و سالم به زمین برگشتند. هنگام بازگشت به جو، سرعت فضاپیما به ۳۹ برابر سرعت صوت رسید و دمای بیرون آن از ۴٬۰۰۰ درجهٔ فارنهایت گذشت، اما دمای کابین در میانهٔ محدودهٔ ۷۰ درجهٔ فارنهایت ماند. ناسا پس از بررسی یافته‌های مربوط به سپر حرارتی آرتمیس نخست و آزمایش مواد آن، مسیر بازگشت را تغییر داده بود تا سپر زمان کمتری در محدودهٔ دمایی مرتبط با پدیدهٔ مشاهده‌شده در مأموریت پیشین بماند.
پژوهشی تازه با بررسی و نقشه‌برداری از ساختارهای زمین‌ساختی جوان ماه، دقیق‌ترین برآورد تاکنون را از میزان جمع‌شدن این قمر ارائه کرده است. درون ماه به‌تدریج سرد شده و همین فرایند در گذر زمان باعث انقباض آن شده است؛ این ساختارهای سطحی سرنخی برای سنجیدن اندازهٔ آن انقباض‌اند.
پژوهشگران با بررسی ۳۰۰ سامانهٔ چندسیاره‌ایِ خوب‌شناخته‌شده دریافتند معماری آن‌ها به دو خانواده تقسیم می‌شود و ویژگی‌های ستارهٔ میزبان در این تفاوت نقش دارد. خانوادهٔ کم‌جرم دور ستاره‌هایی هم‌جرم خورشید یا سبک‌تر دیده می‌شود؛ سیاره‌های همسایه‌اش معمولاً جرم و اندازهٔ مشابه و مدارهایی نسبتاً آرام دارند. خانوادهٔ پرجرم در محیط‌های غنی از فلز پیرامون ستاره‌های خورشیدمانند یا پرجرم‌تر شکل می‌گیرد. سیاره‌های آن مدارهای مایل‌تر و کشیده‌تر دارند؛ نشانه‌ای از گذشته‌ای با برهم‌کنش‌های گرانشی خشن‌تر، نه دمای بالاتر سیاره‌ها.
پژوهشی دربارهٔ رنگ کوتوله‌های سفید از نخستین نمونهٔ سبزرنگ شناخته‌شده و سرخ‌ترین نمونهٔ دیده‌شده خبر می‌دهد. کوتولهٔ سفید هستهٔ متراکم و در حال سردشدن ستاره‌ای است که سوختش تمام شده؛ نامش از نمونه‌های نخستینِ سفید یا آبی کم‌رنگ آمده است. پژوهش تازه می‌گوید نور مرئی این اجرام می‌تواند رنگ‌های دیگری، از جمله صورتی، سبز، فیروزه‌ای، بنفش و زرد هم داشته باشد. پس «سفید» در نامشان، تمام ماجرا نیست.
بارش شهابی جباری در هفتهٔ ۱۶ تا ۲۳ اکتبر به اوج می‌رسد، اما آسمان این هفته دیدنی‌های دیگری هم دارد. عصر ۱۶ اکتبر، ماه در دورترین نقطهٔ مدارش از زمین قرار می‌گیرد. شب ۱۷ اکتبر، خوشهٔ ستاره‌ای اردک وحشی را می‌توان با دوربین دوچشمی یا تلسکوپ دید. شب ۱۸ اکتبر نیز قمر کوچک تتیس از مقابل قرص زحل می‌گذرد؛ دیدن خودِ گذر و سایه‌اش به تصویربرداری پیشرفته نیاز دارد، ولی حلقه‌های زحل و قمرهای دیگرش همچنان ارزش تماشا دارند.
