لرزه‌سنج سطح‌نشین وایکینگ ۲ (Viking 2) در مریخ فقط دو رویداد مبهم ثبت کرد؛ داده‌هایی که تشخیص ماهیتشان آسان نیست. سطح‌نشین‌های وایکینگ در سال ۱۹۷۶ به مریخ رسیدند و لرزه‌سنج‌هایی همراه داشتند تا موج‌های لرزه‌ای، سرنخ‌هایی از درون سیاره به دانشمندان بدهند. این روش روی زمین بسیار سودمند بوده و لرزه‌سنج‌های مأموریت‌های آپولو نیز در ماه موفق بودند. اما کار در مریخ طبق انتظار پیش نرفت: لرزه‌سنج وایکینگ ۱ (Viking 1) درست باز نشد و ثبت‌های وایکینگ ۲ هم مبهم ماندند. برای همین، این داده‌ها به‌تنهایی گواه قطعی وقوع مریخ‌لرزه نیستند.
تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb Space Telescope) گازی حاوی مقدار غیرمنتظره‌ای از فلزات را پیرامون سیاه‌چالهٔ اَبَرپرجرم مرکز کهکشان راه شیری رصد کرده است. «فلز» در زبان اخترشناسی یعنی هر عنصری سنگین‌تر از هیدروژن و هلیوم؛ از اکسیژن و کربن گرفته تا آهن و طلا. پژوهشگران می‌گویند این مواد احتمالاً از اَبَرنواخترها به آن ناحیه رسیده‌اند. ترکیب گاز نیز ظاهراً به ترکیب چند ستارهٔ نزدیک شباهت دارد و شاید نشان دهد گاز و ستاره‌ها هم‌زمان پدید آمده‌اند. این سرنخ‌ها ممکن است به فهم پراکندگی عناصر سنگین کمک کنند.
پژوهشگران با داده‌های گایا (Gaia)، سن و ترکیب ستاره‌های قرص کهکشان راه شیری را بررسی کرده‌اند و شواهدی از دو مرحله در نازک‌شدن آن یافته‌اند. به گفتهٔ آن‌ها، گاز کهکشان در آغاز آشفته‌تر بود و ستاره‌ها در قرصی ضخیم‌تر شکل می‌گرفتند. سپس گاز آرام‌تر شد و قرصی نازک‌تر درون قرص ضخیم پدید آمد. حدود ۱۰٫۸ میلیارد سال پیش، نرخ نازک‌شدن قرص به‌شدت تغییر کرد: روندی که پیش از آن سریع بود، پس از آن بسیار آهسته‌تر ادامه یافت.
گروهی بین‌المللی از پژوهشگران، از جمله اعضایی از دانشگاه میشیگان، نتایجی غیرمنتظره دربارهٔ یکی از گذارهای مهم کیهان آغازین گزارش کرده‌اند. این نتایج ممکن است به بازنگری در برداشت ما از آن دوره بینجامد؛ نتیجه‌گیری دربارهٔ نقش دقیق بادهای اَبَرنواختری در بازیونش به بررسی بیشتری نیاز دارد.
مریخ‌نورد استقامت (Perseverance) در روز مریخی ۲۰۰۶، برابر با ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶، به مسافت پیموده‌شدهٔ ۴۵٫۲۲ کیلومتر (۲۸٫۱۰ مایل) رسید و رکورد دورترین رانندگی روی جرمی آسمانی غیر از زمین را ثبت کرد. این رکورد نتیجهٔ شتاب‌کردن به سوی یک عدد نبود: مریخ‌نورد مدتی در ناحیه‌ای جالب از نظر علمی ماند و با حرکت‌های کوتاه، رخنمون‌های سنگی کهن را از نزدیک بررسی و سطح بعضی سنگ‌ها را سایش داد. وقتی برای رفتن به محل بعدی آماده شد، از مرز رکورد گذشت.
