گروهی بین‌المللی به سرپرستی پژوهشگران دانشگاه کوئینزلند (University of Queensland)، رصدهای ۲٬۸۸۴ اَبَرنواختر نوع Ia را در یک مجموعهٔ یکپارچه گرد آورده‌اند. این انفجارهای کوتوله‌های سفید به اخترشناسان کمک می‌کنند فاصله‌های کیهانی و تاریخ انبساط جهان را اندازه بگیرند. پژوهشگران داده‌های ۳ دهه را با روش‌های تازه بازبینی کردند و اثر تفاوت تلسکوپ‌ها، غبار کیهانی، جرم کهکشان‌ها و همگرایی گرانشی را در نظر گرفتند. سپس نتایج را کنار اندازه‌گیری‌های دیگر، از جمله نور بازمانده از مهبانگ، گذاشتند. حاصل، شواهد بیشتری است که نشان می‌دهد انرژی تاریک شاید در طول زمان تغییر کند؛ هرچند اندازه‌گیری‌های مستقل هنوز بر سر شکل دقیق این تغییر هم‌داستان نیستند.
پژوهشگران با تاباندن چهار لیزر پرقدرت به قطعه‌ای کوچک از پلاستیک، پلاسمایی ساختند که رفتارش به برخی شرایط تاج خورشید شباهت داشت. وقتی سطح هدف موج‌دار بود، میدان‌های مغناطیسی پلاسما بازآرایی شدند و شراره‌ای بسیار ریز پدید آمد؛ دما به ۷۹۹٬۷۲۶°C رسید، تقریباً دو برابر آزمایش با هدف صاف. این نتیجه نشان می‌دهد چنین ناپایداری‌هایی شاید در گرم‌کردن تاج خورشید نقش داشته باشند، اما معمای گرمای تاج هنوز حل نشده است.
پژوهشگران دانشگاه اتوش لوراند (Eötvös Loránd University) با بررسی داده‌های حدود ۱۰۰٬۰۰۰ اختروش، شواهد آماریِ پشتیبان یک پیش‌بینی قدیمی پیدا کرده‌اند: بعضی سیاه‌چاله‌های اَبَرپرجرم ممکن است پس از ادغام از مرکز کهکشان خود رانده شوند. طبق این پیش‌بینی، امواج گرانشیِ حاصل از ادغام می‌توانند به سیاه‌چالهٔ باقی‌مانده ضربه‌ای بدهند و آن را به حرکت رفت‌وبرگشتی در مرکز کهکشان بیندازند. این شواهد آماری‌اند، نه مشاهدهٔ مستقیمِ چنین حرکتی.
در گزارش ۲۳ اکتبر، لکهٔ خورشیدی AR4560 در بخش شمال‌غربی قرص خورشیدِ رو به زمین، به‌سرعت رشد کرد و آرایش مغناطیسی‌اش تغییر کرد؛ نشانه‌ای از اینکه شاید شراره‌های قوی‌تر در راه باشند. این لکه در ساعت ۵:۴۲ UTC همان روز شراره‌ای از ردهٔ C3.3 تولید کرد. هم‌زمان، باد خورشیدیِ سریع زمین را تحت تأثیر گذاشته بود و برای روزهای بعد نیز احتمال افزایش فعالیت مغناطیسی و شفق قطبی در عرض‌های شمالی مطرح بود.
پژوهشگران دانشگاه تخنیون (Technion) شواهدی از فوران‌هایی شبیه طوفان‌های خورشیدی در نزدیکی سیاه‌چالهٔ اَبَرپرجرم کهکشان NGC 3783 ارائه کرده‌اند. یافته‌های آنان در نشریهٔ نامه‌های مجلهٔ اخترفیزیک (The Astrophysical Journal Letters) منتشر شده است. این بار نشانهٔ پدیده‌ای آشنا از خورشید را در همسایگی یک سیاه‌چاله می‌بینیم.
