پژوهشگران با بررسی دادههای لرزهای سطحنشین اینسایت (InSight) به شواهدی رسیدهاند که نشان میدهد یک مریخلرزه از زیر درهٔ والس مارینریس (Valles Marineris) برخاسته است. این لرزش، که در ۲۵ اوت ۲۰۲۱ ثبت شد، احتمالاً حاصل لغزش افقی سنگها در امتداد گسلی در عمق حدود ۲۰ تا ۴۰ km بوده است. مدلهای برخورد شهابواره و زمینلغزش نتوانستند امواج ثبتشده را بازتولید کنند؛ تصاویر مداری پس از رویداد هم نشانی از دهانهٔ برخوردی یا زمینلغزش نداشتند. نتیجه نشان میدهد گسلهایی که میلیاردها سال پیش شکل گرفتهاند، هنوز ممکن است زیر فشار بلغزند. پس مریخ، دستکم از نظر لرزهای، آنقدرها هم ساکت نیست.
آشکارسازهای آزمایشی لیتیوم فلوراید که در فضاپیمای اوریون نصب شده بودند، طی مأموریت آرتمیس I دوز تابش کیهانی نزدیک ماه را ثبت کردند. دادههای آنها امکان برآورد اولیه را فراهم کرده است؛ برآوردی که میتواند به بررسی این پرسش کمک کند: آیا دوز تابش نزدیک ماه با دوز دریافتی فضانوردان در مدار پایین زمین تفاوت چشمگیری دارد؟
اخترشناسان با آلما (ALMA) هستهای بسیار کوچک را در ناحیهای تاریک در فروسرخ به نام «ابر اژدها» شناسایی کردهاند. آنها این هسته را «تخم اژدها» نامیدهاند؛ جرمی که شاید مرحلهای بسیار ابتدایی از شکلگیری یک ستارهٔ پرجرم باشد. مقالهٔ این پژوهش برای انتشار در نشریهٔ Astronomy & Astrophysics پذیرفته شده و پیشچاپ آن در ۵ اکتبر منتشر شده است.
برخورد ستارهها شاید توضیح دهد چرا بعضی قرصهای سیارهساز در سحابی جبار جوانتر از ستارههای میزبانشان به نظر میرسند. این سحابی، ناحیهای ستارهزا و دیدنی با چشم غیرمسلح است. دور برخی ستارههای جوان آن قرصهایی از گاز و غبار وجود دارد که سیارهها در آنها شکل میگیرند. تابش ستارهٔ مرکزیِ پرجرم، مواد این قرصها را بهتدریج میزداید و ظاهری شبیه بچهقورباغه به آنها میدهد.
ناسا قصد دارد در سال ۲۰۲۷ چهار فضانورد را با فضاپیمای اوریون به مدار پایین زمین بفرستد تا با نمونههای آزمایشی سامانههای فرود بلو اوریجین و اسپیسایکس کار کنند. رندی برسنیک، فرانک روبیو، آندره داگلاس و لوکا پارمیتانو از آژانس فضایی اروپا در این مأموریت برنامهریزیشده برای ۱۴ روز، نزدیکشدن، اتصال، اقامت و رویههای عملیاتی را تمرین خواهند کرد. هدف، کاهش خطر و کسب تجربه پیش از تلاش برای فرود فضانوردان نزدیک قطب جنوب ماه در ۲۰۲۸ است.