مرکز لرزهنگاری کشوری زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۵٫۲ را در حوالی عسلویه(بوشهر) ثبت کرد؛ صبح یکشنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۴۱ به وقت تهران. کانون آن در عمق ۱۸ کیلومتری زمین بود و نزدیک‌ترین شهر به آن، عسلویه بود که ۲۳ کیلومتر با کانون فاصله داشت. کوشکنار و گله دار هم به‌ترتیب در ۳۲ و ۴۴ کیلومتری آن بودند.
بزرگی و عمق این زمینلرزه چه می‌گوید؟
زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۵٫۲ زمین‌لرزه‌ای نسبتاً قوی است. چنین لرزه‌ای معمولاً در بخش بزرگی از استان حس میشود و می‌تواند به ساختمان‌های ضعیف، به‌ویژه بناهای خشتی و فرسودهٔ نزدیک کانون، آسیب برساند.
عمق ۱۸ کیلومتر در میانهٔ پوستهٔ زمین است؛ جایی که بیشتر زمینلرزههای ایران رخ میدهند. لرزه‌ای در این عمق کمی پخش‌تر از لرزه‌های خیلی کم‌عمق به سطح می‌رسد.
انرژی‌ای که این زمینلرزه آزاد کرد حدود ۹۵۰ تن TNT برآورد میشود. مقیاس بزرگی لگاریتمی است: هر یک واحد افزایش بزرگی یعنی حدود ۳۲ برابر انرژی بیشتر، پس لرزه‌ای به بزرگی ۶ حدود ۱۶ برابر این انرژی دارد.
سابقهٔ لرزه‌خیزی عسلویه(بوشهر)
قوی‌ترین زمینلرزهٔ این ناحیه از خرداد ۱۴۰۳. از خرداد ۱۴۰۳ تا پیش از این زمینلرزه، ۱۶۱ زمینلرزهٔ دیگر در شعاع ۱۰۰ کیلومتری آن ثبت شده است. آخرین لرزهٔ هم‌اندازه یا قوی‌تر در این شعاع، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۵٫۲ در ۱۷ دی ۱۴۰۳ بود.
در کاتالوگ جهانی زمینلرزههای سازمان زمین‌شناسی آمریکا (USGS)، از آغاز قرن بیستم تاکنون ۲۶۵ زمینلرزهٔ ۴٫۵ و بزرگتر در شعاع ۱۵۰ کیلومتری این نقطه ثبت شده است. قوی‌ترینِ آن‌ها به بزرگی ۶٫۶ در ۲۱ فروردین ۱۳۵۱، ۱۳۱ کیلومتر دورتر از کانون این زمینلرزه رخ داد. سه زمینلرزهٔ ۶ و بزرگتر در همین فهرست است.
زلزله‌های تاریخی و نام‌دار این پهنه، در ۱۵۰ کیلومتری، زلزلهٔ قیر و کارزین ۱۳۵۱ و زلزلهٔ ۱۹۶۸ فیروزآباد (فارس) (۲۳ شهریور ۱۳۴۷) هستند؛ جدول پایین صفحه سرگذشت هر کدام را در یک جمله می‌گوید.
پس از این زمینلرزه چه آمد؟
در ماهِ پس از آن ۷۳ زمینلرزهٔ دیگر در ۵۰ کیلومتریاش ثبت شد که قوی‌ترینشان به بزرگی ۴٫۷ در ۱۵ بهمن، ساعت ۲۰:۴۷ بود.
