بازوهای جوان، برآمدگی پیرتر

در یک کهکشان مارپیچی، همهٔ بخش‌های تصویر داستان یکسانی از سن ستاره‌ها ندارند. بازوهای پیچان معمولاً از گاز و غبار پُرند؛ موادی که به پیدایش ستاره‌های جوان و درخشان در امتداد بازوها کمک می‌کنند. این کهکشان‌ها معمولاً هنوز فعالانه ستاره می‌سازند.

برآمدگی روشنِ مرکز کهکشان نیز معمولاً بیشتر از ستاره‌های پیرتر تشکیل شده است که هرکدام کم‌نورترند. بنابراین یک کهکشان می‌تواند هم ستاره‌های قدیمی فراوان داشته باشد و هم محل زایش ستاره‌های تازه باشد. بازوهای پُرگاز و مرکزِ پُرستاره، دو بخش متفاوت از همین مجموعهٔ واحدند.