تصور کن در جو مریخ دنبال رد پای زیستی می‌گردی. مونوکسید کربن و هیدروژنِ فراوان پیدا می‌کنی؛ مولکول‌هایی که اگر جانداری سوخت‌وساز سازگار با آن‌ها داشته باشد، می‌توانند برایش منبع انرژی باشند. بااین‌حال، دانشمندان حضور همین مولکول‌ها را شاهدی علیه وجود حیات در مریخ به شمار می‌آورند: نوعی «پادِ رد پای زیستی».
ماجرا از کنار هم قرار گرفتن مواد در جو مریخ عجیب‌تر می‌شود. این دو مولکول کاهنده‌اند، اما جو مریخ در باقیِ ترکیبش عمدتاً اکسنده است. چنین وضعی منبعی از انرژیِ بهره‌برداری‌نشده پدید می‌آورد؛ مثل سوختی که در دسترس مانده است. اینجا چیزی که می‌توانست به زندگی نیرو بدهد، در جست‌وجوی حیات معنایی وارونه پیدا می‌کند.
