اروپا هنوز «مشتری II» خوانده می‌شود، اما حالا ششمین قمر مشتری به شمار می‌آید. در سال ۱۸۹۲، کشف آمالتئا، با مداری نزدیک‌تر به مشتری، اروپا را از جایگاه دوم به سوم برد. کاوشگرهای ویجر هم در سال ۱۹۷۹ سه قمر داخلی دیگر پیدا کردند و جای اروپا در این شمارش باز هم تغییر کرد.
این جابه‌جایی داستانِ کشف قمرهاست، نه حرکت اروپا به مداری تازه. هر بار که قمری نزدیک‌تر به مشتری پیدا شد، جای اروپا در فهرست عقب رفت؛ اما عنوان قدیمی‌اش ماند. انگار شمارهٔ پرونده‌ای را نگه داشته باشند، در حالی که ترتیب پرونده‌ها عوض شده است.
