وقتی راه نور باز شد

جهان آغازین برای نور کدر بود؛ الکترون‌های آزاد آن‌قدر نور را پراکنده می‌کردند که مانند مهی کیهانی جلوی حرکت آزادش را می‌گرفتند. حدود ۳۸۰ هزار سال پس از مه‌بانگ، جهان به اندازه‌ای سرد شد که هسته‌های اتمی توانستند الکترون‌ها را به خود بگیرند.

با قرار گرفتن بیشتر الکترون‌ها در اتم‌ها، پراکندگی نور کاهش یافت و نور توانست آزادانه فاصله‌های بسیار بزرگی را طی کند. تابش زمینهٔ ریزموج کیهانی، قدیمی‌ترین نوری است که می‌توانیم در جهان مشاهده کنیم؛ تابشی که امروز هم قابل‌آشکارسازی است و به همین دوران مربوط می‌شود.