ء NGC 1232: یک کهکشان مارپیچی با طراحی بزرگ

کهکشان ها نه تنها برای آنچه قابل مشاهده است، بلکه برای آنچه که نامرئی است، جذاب هستند. کهکشان مارپیچی بزرگ NGC 1232 که با جزئیات توسط یکی از تلسکوپ های بسیار بزرگ ثبت شده است، مثال خوبی است. بخش مرئی تحت سلطه میلیون‌ها ستاره درخشان و غبار تاریک است که در چرخش گرانشی بازوهای مارپیچی که به دور مرکز می‌چرخند گرفتار شده‌اند. خوشه های باز حاوی ستارگان آبی روشن را می توان در امتداد این بازوهای مارپیچی پاشیده شده دید، در حالی که خطوط تاریک غبار متراکم بین ستاره ای را می توان دید که بین آنها پاشیده شده است. میلیاردها ستاره معمولی کم نور و گستره وسیعی از گاز بین ستاره ای کمتر قابل مشاهده، اما قابل تشخیص هستند که در کنار هم دارای چنان جرم بالایی هستند که بر دینامیک کهکشان درونی تسلط دارند. نظریه‌های پیشرو نشان می‌دهند مقدار بسیار بیشتری از ماده نامرئی است، به شکلی که هنوز نمی‌شناسیمش. گمان می‌رود این ماده تاریک فراگیر تا حدی برای توضیح حرکت مادهٔ مرئی در نواحی بیرونی کهکشان‌ها وجود دارد.