بازمانده‌ی ابرنواختر ذات‌الکرسی آ

ستارگان پرجرم کهکشان راه شیری زندگی‌های پرشکوهی دارند. آن‌ها از ابرهای عظیم کیهانی فرومی‌ریزند، کوره‌های هسته‌ای‌شان روشن می‌شود و در هسته‌شان عناصر سنگین می‌سازد. برای پرجرم‌ترین ستارگان فقط چند میلیون سال بعد، مواد غنی‌شده با انفجاری به فضای میان‌ستاره‌ای پرتاب می‌شود و ستاره‌زایی می‌تواند از نو آغاز شود. ابر بزرگ‌شونده‌ی بقایایی که به آن ذات‌الکرسی آ (Cassiopeia A) می‌گویند نمونه‌ای از همین مرحله‌ی پایانی چرخه‌ی زندگی ستارگان است. نور انفجار ابرنواختری که این بازمانده را پدید آورد، حدود ۳۵۰ سال پیش نخستین بار در آسمان زمین دیده می‌شد، هرچند آن نور ۱۱٬۰۰۰ سال طول کشید تا به ما برسد.

این تصویر واضح دوربین NIRCam تلسکوپ فضایی جیمز وب رشته‌ها و گره‌های هنوز داغ این بازمانده‌ی ابرنواختر را نشان می‌دهد. پوسته‌ی بیرونی سفیدرنگ و دودمانند موج انفجار در حال گسترش، حدود ۲۰ سال نوری پهنا دارد. در تصویر پرجزئیات وب، پژواک‌های نوری انفجار مرگ‌بار آن ستاره‌ی پرجرم هم شناسایی شده‌اند.