ابر بزرگ ماژلان

دریانورد پرتغالی قرن شانزدهم، فردیناند ماژلان و خدمه اش زمان زیادی برای مطالعه آسمان جنوبی در طول اولین دور زدن سیاره زمین داشتند. در نتیجه، دو جرم ابرمانند فازی که به راحتی برای آسمان‌بینان نیمکره جنوبی قابل مشاهده است، به عنوان ابرهای ماژلان شناخته می‌شوند که اکنون به عنوان کهکشان‌های اقماری کهکشان راه شیری بسیار بزرگ‌تر و مارپیچی ما شناخته می‌شوند. در فاصله ۱۶۰۰۰۰ سال نوری در صورت فلکی دورادو، ابر ماژلانی بزرگ در این پرتره تیز کهکشانی دیده می شود. این کهکشان با گستره حدود ۱۵۰۰۰ سال نوری یا بیشتر، پرجرم ترین کهکشان ماهواره راه شیری است و خانه نزدیکترین ابرنواختر در دوران مدرن، SN 1987A است. لکهٔ برجسته بالای مرکز ۳۰ شمشیرماهی (۳۰ Doradus) است که به سحابی باشکوه رتیل (Tarantula) هم شناخته می‌شود، ناحیهٔ ستاره‌زایی غول‌آسا با پهنای حدود ۱۰۰۰ سال نوری.