ابرنواختر باقیمانده سیمیس ۱۴۷

به راحتی می توان به دنبال رشته های پیچیده، حلقه ای و پیچ خورده باقیمانده ابرنواختر Simeis 147 گم شد. این سحابی رشته ای با نام مستعار سحابی اسپاگتی که با نام Sharpless 2-240 نیز فهرست بندی شده است. این ساختار گازی چشمگیر که به سمت مرز صورت های فلکی گاو (ثور) و ارابه سوار (Auriga) دیده می شود، تقریباً ۳ درجه در آسمان، معادل ۶ ماه کامل را پوشش می دهد. این حدود ۱۵۰ سال نوری در فاصله ۳۰۰۰ سال نوری تخمین زده شده ابر زباله های ستاره ای است. این تصویر ترکیبی شامل داده هایی است که از طریق فیلترهای باند باریک جداسازی انتشار گازهای درخشان هیدروژن (قرمز) و اکسیژن (آبی) گرفته شده است. بقایای ابرنواختر تقریباً ۴۰۰۰۰ سال سن دارد، به این معنی که نور حاصل از این انفجار عظیم ستاره ای برای اولین بار زمانی که ماموت های پشمالو آزادانه پرسه می زدند به زمین رسید. افزون بر بازماندهٔ در حال گسترش، این فاجعهٔ کیهانی یک تپ‌اختر هم بر جا گذاشت، ستارهٔ نوترونی چرخانی که بازماندهٔ هستهٔ ستارهٔ اصلی است.