رفتن به محتوا
فلک‌بینfalakbin.ir
کانال تلگرام

صفحهٔ اصلی فلک‌بین

آسمان

فضا

زمین

دانش

ابزار

حساب و فرمول

تاریخ و زمان

واحد و اندازه

ریاضی

آسمان و فضا

بدن

آزمایشگاه

آسمان

منظومه و فضا

زمین

نور و کیهان

کیهان و اخترفیزیک

فلک‌بین

کانال فلک‌بین در تلگرام

دانشنامهتاریخ نجوم و دانشمنداندانشمند

آلبرت اینشتین Albert Einstein

آلبرت اینشتین فیزیکدان نظری بود که نسبیت خاص و عام را پدید آورد و به شناخت کوانتای نور و اتم‌ها کمک کرد؛ نوبل فیزیک ۱۹۲۱ او به‌ویژه برای قانون اثر فوتوالکتریک بود.

آلبرت اینشتین
Oren Jack Turner / Wikimedia Commons · Public domain · منبع تصویر

مشخصات

زادروز۱۴ مارس ۱۸۷۹
زادگاهاولم
درگذشت۱۸ آوریل ۱۹۵۵
جای درگذشتپرینستون
زمینهٔ کارفیزیک نظری
کارهای شاخصنسبیت خاص و عام؛ قانون اثر فوتوالکتریک؛ حرکت براونی؛ هم‌ارزی جرم و انرژی
نوبل فیزیکجایزهٔ ۱۹۲۱؛ دریافت در ۱۹۲۲؛ به‌ویژه برای قانون اثر فوتوالکتریک

از ویکی‌داده (CC0).

اگر نام اینشتین را از روی برگهٔ نوبلش بخوانید، شاید دنبال کلمهٔ «نسبیت» بگردید و پیدایش نکنید. مشهورترین کار یک دانشمند همیشه همان کاری نیست که جایزه برایش ثبت شده است. پرسشی دربارهٔ بیرون آمدن الکترون از یک فلز، پرسشی دربارهٔ لرزش ذره‌ای در آب و پرسشی دربارهٔ هماهنگ کردن ساعت‌ها، همگی در کار آلبرت اینشتین به پاسخ‌هایی رسیدند که می‌شد آن‌ها را آزمود. راه شناخت او از همین مسئله‌ها می‌گذرد؛ فرمول مشهور روی تی‌شرت فقط بخشی از داستان است.

به‌طور خلاصه

آلبرت اینشتین در ۱۹۰۵ دربارهٔ کوانتای نور، حرکت براونی، نسبیت خاص و رابطهٔ جرم و انرژی کارهای شاخصی منتشر کرد. نسبیت عام او در ۱۹۱۵ گرانش را در قالب هندسهٔ فضازمان توصیف کرد. نوبل فیزیک مربوط به سال ۱۹۲۱، که در ۱۹۲۲ دریافت شد، به‌ویژه برای کشف قانون اثر فوتوالکتریک بود. رابطهٔ مشهور جرم و انرژی برای جسم ساکن، انرژی سکون را می‌دهد و وعدهٔ تبدیل کامل و عملی هر جسم به انرژی نیست.

کار اینشتین از چه پرسش‌هایی شروع شد؟

کار اینشتین از مسئله‌های مشخصی دربارهٔ نور، ماده، حرکت و اندازه‌گیری شروع شد؛ کنار هم دیدن آن‌ها نشان می‌دهد چرا نباید همهٔ دستاوردهایش را به نسبیت خلاصه کرد. چهار مقالهٔ شاخص سال ۱۹۰۵ هر کدام به پرسشی متفاوت پاسخ می‌دادند. «چهار مقاله» در این تعبیر، نام مجموعه‌ای مشهور از کارهای آن سال است؛ به معنای آن نیست که او در سراسر سال فقط همین چهار نوشته را داشت.

مسئلهایدهٔ اصلی در کارهای ۱۹۰۵چیزی که می‌شد سنجید
نور چگونه انرژی را منتقل می‌کند؟توصیف کوانتایی نور برای توضیح برخی پدیده‌هارابطهٔ نور تابیده با انرژی الکترون‌های آزادشده
ذرهٔ معلق چرا بی‌نظم حرکت می‌کند؟اثر برخوردهای مولکولی بر حرکت براونیویژگی‌های آماری جابه‌جایی ذره
اندازه‌گیری زمان و مکان برای ناظران متحرک چگونه به هم مربوط می‌شود؟نسبیت خاصرابطهٔ اندازه‌گیری‌های ساعت و فاصله در چارچوب‌های مختلف
جرم با محتوای انرژی چه نسبتی دارد؟هم‌ارزی جرم و انرژیرابطهٔ تغییر انرژی سکون و تغییر جرم سامانه

در این فهرست، یک الگوی مشترک دیده می‌شود: مفهوم آشنا را دوباره تعریف کنید و بعد بپرسید تعریف تازه چه نتیجه‌ای برای اندازه‌گیری دارد. اینشتین به جملهٔ «زمان عجیب است» یا «نور ذره است» بسنده نکرد. اهمیت فیزیکی کار، به رابطه‌ای است که میان کمیت‌ها برقرار می‌کند و اجازه می‌دهد نتیجه را با طبیعت مقایسه کنیم.

پرترهٔ سیاه‌وسفید و پاک‌سازی‌شدهٔ آلبرت اینشتین در سال ۱۹۴۷
پرترهٔ سیاه‌وسفید و پاک‌سازی‌شدهٔ آلبرت اینشتین در سال ۱۹۴۷ Oren Jack Turner / Wikimedia Commons · Public domain

پرترهٔ اینشتین، عکس اورن جک ترنر (Oren Jack Turner) در ۱۹۴۷ میلادی؛ فایل نمایش‌داده‌شده نسخهٔ پاک‌سازی‌شدهٔ عکس تاریخی است و به دوران مقاله‌های ۱۹۰۵ تعلق ندارد. مجوز: مالکیت عمومی.

نور چگونه الکترون را از فلز آزاد می‌کند؟

در توضیح اینشتین از اثر فوتوالکتریک، انرژی نور به صورت بسته‌هایی مبادله می‌شود که انرژی هر بسته به بسامد نور وابسته است. اثر فوتوالکتریک یعنی تابش نور بتواند الکترون را از ماده آزاد کند. خود این پدیده پیش از کار اینشتین شناخته شده بود؛ سهم او در توضیح و قانون آن بود، نه نخستین مشاهدهٔ بیرون آمدن الکترون.

چیزی که مسئله را جالب می‌کند، تفاوت «نور بیشتر» و «انرژی بیشتر برای هر بسته» است. شدت تابش و بسامد نور دو کمیت متفاوت‌اند. در توصیف سادهٔ فوتوالکتریک، زیاد کردن شدتِ نوری که انرژی هر بسته‌اش کافی نیست، جای بالا بردن بسامد را نمی‌گیرد. برای جدا شدن الکترون از یک ماده، بستهٔ نور باید انرژی لازم را داشته باشد. آستانه به ماده وابسته است؛ یک آستانهٔ مشترک برای همهٔ فلزها وجود ندارد.

امروز به این بستهٔ نور، فوتون می‌گوییم. این واژه نباید ما را به تصویر ساچمه‌های ریزِ معمولی گرفتار کند؛ رفتار نور را نمی‌توان با تمام ویژگی‌های یک توپ کوچک توضیح داد. نکتهٔ مورد نیاز در این مسئله، رابطهٔ انرژی مبادله‌شده با بسامد است. همین رابطه تفاوتی قابل آزمایش میان تغییر بسامد و تغییر شدت ایجاد می‌کند و توضیح را از یک تشبیه جدا می‌سازد.

طرح آموزشی تابش نور به سطح جامد و آزاد شدن الکترون از آن
طرح آموزشی تابش نور به سطح جامد و آزاد شدن الکترون از آن Ponor / Wikimedia Commons · CC BY-SA 4.0

نمودار شماتیک اثر فوتوالکتریک در جامد؛ رنگ‌ها و اندازه‌ها قرارداد آموزشی‌اند و تصویر، عکس یک الکترون یا دستگاه تاریخی اینشتین نیست. پدیدآورنده: Ponor؛ مجوز CC BY-SA 4.0.

انگیزهٔ رسمی نوبل، خدمات اینشتین به فیزیک نظری و به‌ویژه کشف قانون اثر فوتوالکتریک را نام می‌برد. جایزه به سال ۱۹۲۱ تعلق دارد، ولی او آن را یک سال بعد، در ۱۹۲۲ دریافت کرد. پس دو تاریخ به دو پرسش پاسخ می‌دهند: جایزهٔ کدام سال؟ دریافت در چه سالی؟ این تفاوت کوچک علت بسیاری از پاسخ‌های ظاهراً متناقض دربارهٔ نوبل اوست.

حرکت براونی چه نسبتی با وجود اتم‌ها دارد؟

اینشتین نشان داد حرکت بی‌نظم ذرهٔ معلق می‌تواند پیامد برخوردهای مولکولی باشد و از راه اندازه‌گیری آماری، به شناخت ساختار اتمی ماده کمک کند. ذره‌ای که زیر میکروسکوپ دیده می‌شود، خود یک اتم نیست؛ از اتم‌ها و مولکول‌های فراوان ساخته شده است. مولکول‌های محیط از جهت‌های گوناگون به آن برخورد می‌کنند و اثر جمعی این برخوردها می‌تواند در حرکت ذرهٔ بزرگ‌تر دیده شود.

تمایز میان «دیدن اتم» و «دیدن اثری از رفتار مولکول‌ها» اینجا مهم است. کار اینشتین به عکس گرفتن از یک اتم متکی نبود. او میان فرضِ وجود اجزای ریزِ در حال حرکت و کمیت‌هایی که آزمایشگر می‌توانست اندازه بگیرد، رابطه برقرار کرد. از این راه، بحث دربارهٔ اجزای نادیدنی ماده به یک پرسش کمّی نزدیک شد.

قرار نیست مسیر هر ذرهٔ معلق در هر لحظه قابل پیش‌گویی باشد. موضوع، رفتار آماری جابه‌جایی‌هاست؛ یعنی وقتی داده‌های کافی جمع می‌کنیم چه الگویی پدیدار می‌شود. همین نکته تفاوت یک توضیح کلیِ «برخوردها باعث تکان خوردن می‌شوند» با یک نظریهٔ آزمودنی است. می‌توان رفتار پیش‌بینی‌شده را با اندازه‌گیری مقایسه کرد و از آن دربارهٔ مقیاس مولکولی اطلاعات گرفت.

نسبیت خاص چه چیزی را در زمان و مکان تغییر داد؟

نسبیت خاص رابطهٔ اندازه‌گیری زمان و مکان را میان چارچوب‌های لخت تغییر داد و نشان داد هم‌زمانیِ رویدادهای دور از هم، مستقل از چارچوب نیست. چارچوب لخت، برای این بحث، چارچوبی است که شتاب ندارد و حرکت آزاد در آن یکنواخت است. اینشتین در مقالهٔ ۱۹۰۵ از اصل نسبیت و ثابت بودن سرعت نور در خلأ برای چنین چارچوب‌هایی شروع کرد.

برای دیدن دشواری، دو ساعت در دو نقطهٔ دور را تصور کنید. کنار هم گذاشتن ساعت‌ها ساده‌تر از هماهنگ کردن آن‌ها در فاصله است؛ برای مقایسهٔ دوردست باید پیام بفرستیم و زمان رسیدن پیام را حساب کنیم. نسبیت خاص دقیقاً به معنای عملیِ اندازه‌گیری زمان توجه می‌کند. اگر از این مرحله بگذریم و فقط بگوییم «زمان کند می‌شود»، معلوم نمی‌شود کدام ساعت، نسبت به کدام ناظر و با چه روش مقایسه‌ای منظور است.

در نتیجهٔ این نظریه، ناظرانی که نسبت به یکدیگر حرکت می‌کنند ممکن است دربارهٔ فاصلهٔ زمانی یا طول اندازه‌گیری‌شده توافق نداشته باشند. اما این اختلاف سلیقه‌ای یا ناشی از خراب بودن ساعت نیست؛ رابطهٔ حساب‌پذیری میان اندازه‌گیری‌ها وجود دارد. عبارت «همه‌چیز نسبی است» این ساختار دقیق را پنهان می‌کند. حتی یکی از نقطه‌های آغاز نظریه، کمیتی است که برای ناظران لخت یکسان می‌ماند: سرعت نور در خلأ.

به همین دلیل، نسبیت خاص را نمی‌توان به توجیهی برای دلخواه بودن واقعیت تبدیل کرد. اگر دو ناظر داده‌های متفاوتی گزارش کنند، نظریه می‌گوید چگونه آن گزارش‌ها را با هم مقایسه کنیم. مسئله، کنار گذاشتن اندازه‌گیری نیست؛ دقیق‌تر کردن تعریف اندازه‌گیری است. همچنین «خاص» بودن به معنای کم‌اهمیت بودن نیست؛ این صورت‌بندی، گرانش را در چارچوب هندسی نسبیت عام توصیف نمی‌کند.

فرمول مشهور جرم و انرژی دقیقاً چه می‌گوید؟

رابطهٔ مشهور اینشتین، وقتی جرم را جرم سکون بگیریم، انرژی سکون جسم را به جرم آن مربوط می‌کند. برای روشن ماندن نوع انرژی می‌توان آن را چنین نوشت:

E_0 = mc^2

در این رابطه، انرژی سکون برابر است با جرم ضرب‌در مربع سرعت نور در خلأ. برای یک مثال محاسباتی، جرم یک گرم برابر با ۰٫۰۰۱ کیلوگرم است. اگر سرعت نور را حدود ۳۰۰ میلیون متر بر ثانیه بگیریم، انرژی سکون این جرم حدود ۹۰ هزار میلیارد ژول می‌شود. این نتیجه از جای‌گذاری در رابطه به دست می‌آید؛ اندازه‌گیری بازده یک دستگاه یا مقدار انرژی قابل برداشت از یک فرایند نیست.

تمایز انرژی سکون و انرژی کل لازم است. جسمی که نسبت به شما حرکت می‌کند، انرژی جنبشی هم دارد؛ بنابراین با همان جرم سکون، انرژی کل آن در چارچوب شما بیشتر است. اگر برچسب انرژی را حذف کنیم، ممکن است فرمول ساده را برای هر انرژیِ هر جسم، بدون توجه به حرکت و چارچوب، به کار ببریم و نتیجهٔ نادرست بگیریم.

دربارهٔ فرایندهای واقعی نیز باید تغییر انرژی را حساب کرد. سامانه می‌تواند پیش و پس از یک فرایند، جرم و انرژی سکون متفاوتی داشته باشد؛ انرژی مبادله‌شده با همین تفاوت مرتبط است. از عدد بزرگِ انرژی سکون نمی‌توان نتیجه گرفت هر جسم را با یک روش ساده می‌شود به همان اندازه انرژی قابل استفاده تبدیل کرد. فرمول، رابطهٔ کمیت‌ها را می‌دهد؛ سازوکار و محدودیت فرایند باید جدا مشخص شوند.

این احتیاط، رابطه را کم‌اهمیت نمی‌کند. برعکس، روشن می‌کند چرا نمی‌توان جرم را کاملاً جدا از محتوای انرژی سامانه دید. برای استفادهٔ درست از فرمول، سه پرسش کافی است: جرمِ چه سامانه‌ای را می‌سنجیم؟ انرژی سکون را می‌خواهیم یا انرژی کل؟ دربارهٔ مقدار موجود حرف می‌زنیم یا تغییر آن؟ این پرسش‌ها بیش از حفظ کردن شکل فرمول به کار می‌آیند.

نسبیت عام چه نسبتی با گرانش نیوتن دارد؟

نسبیت عام توصیفی گسترده‌تر از گرانش ارائه می‌کند که در شرایط مناسب به تقریب نیوتنی نزدیک می‌شود. در توصیف نیوتنی، گرانش را با نیروی میان جرم‌ها حساب می‌کنیم؛ در نسبیت عام، ماده و انرژی با هندسهٔ فضازمان ارتباط دارند و حرکت آزاد اجسام در این هندسه تعیین می‌شود. جملهٔ کوتاه «گرانش نیرو نیست» تنها وقتی روشن است که بگوییم داریم دربارهٔ کدام چارچوب نظری حرف می‌زنیم.

فضازمان صرفاً فضای سه‌بعدی نیست که نام تازه‌ای گرفته باشد؛ زمان هم در توصیف رویدادها و مسیر حرکت حضور دارد. به همین دلیل، تصویر یک توپ روی پارچهٔ کشسان تنها تشبیهی محدود است. آن تصویر به‌خودی‌خود نشان نمی‌دهد ساعت‌ها چگونه رفتار می‌کنند یا نور چه مسیری دارد. برای رسیدن از تشبیه به پیش‌بینی، معادلات و شرایط فیزیکی سامانه لازم‌اند.

اینشتین معادلات نهایی میدان خود را در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۵ ارائه کرد. این تاریخ با مقالهٔ نسبیت خاصِ ۱۹۰۵ یکی نیست؛ میان این دو، پرسش گرانش به کار اضافه شده بود. در همان ماهِ ۱۹۱۵، او توضیحی برای بخش حل‌نشده‌ای از حرکت حضیض عطارد ارائه کرد؛ حضیض، نزدیک‌ترین نقطهٔ مدار به خورشید است. این نمونه نشان می‌دهد مسئلهٔ رصدی از آغاز در ارزیابی نظریه حضور داشت.

آیا پس باید محاسبات نیوتنی را دور ریخت؟ در میدان‌های ضعیف و برای حرکت‌های کم‌سرعت، با شرایط مناسب، تقریب نیوتنی همچنان بسیار کارآمد است. هرچه دقت مورد نیاز یا وضعیت فیزیکی از محدودهٔ آن تقریب دور شود، تفاوت‌ها مهم‌تر می‌شوند. نسبت دو نظریه را بهتر است با همین محدودهٔ کاربرد بفهمیم؛ «همهٔ محاسبه‌های قبلی غلط بود» توضیحی برای رابطهٔ آن‌ها نیست.

نظریه‌های اینشتین چگونه با طبیعت سنجیده شدند؟

نظریه‌های اینشتین با مقایسهٔ پیش‌بینی و اندازه‌گیری سنجیده شدند؛ پشتیبانی از یک نظریه از همین توافق‌های مشخص می‌آید. توضیح حرکت حضیض عطارد یک نمونهٔ تاریخی است. منحرف شدن مسیر نور در گرانش نیز پیش‌بینی دیگری است: برای نمونه، نوری که از کنار جسمی پرجرم عبور می‌کند می‌تواند در مسیر خود تغییر جهت داشته باشد. برای این اثر لازم نیست به نور جرم سکون بدهیم؛ نور نیز در هندسهٔ فضازمان حرکت می‌کند.

رویداد GW150914 نمونه‌ای بسیار دیرتر است. دو آشکارساز رصدخانهٔ تداخل‌سنج لیزری امواج گرانشی، لایگو (LIGO)، در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ سیگنال آن را ثبت کردند؛ نتیجه و مقاله در ۲۰۱۶ اعلام شد. سیگنال با موج ناشی از نزدیک شدن و ادغام دو سیاه‌چاله سازگار بود. این آشکارسازی چندین دهه پس از درگذشت اینشتین رخ داد؛ نباید آن را بخشی از آزمایش‌های انجام‌شده در زندگی او پنداشت.

«آشکارسازی مستقیم» در اینجا به معنی عکس گرفتن از یک موج در آسمان نیست. آشکارساز اثر عبور موج را در اندازه‌گیری خود ثبت می‌کند و پژوهشگران شکل سیگنال، سازگاری ثبت‌ها و احتمال خطا را بررسی می‌کنند. مقایسه با پیش‌بینیِ نظریه، بخشی از همین تحلیل است. عبارت «امواج دیده شدند» اگر این روش را پنهان کند، تصویر نادرستی از شواهد می‌سازد.

این توافق‌ها اثباتی برای تمام شرایط ممکن نیستند. یک نظریهٔ فیزیکی با آزمون‌های گوناگون اعتبار می‌گیرد و هر آزمون محدوده و دقت خودش را دارد. هنگام خواندن خبر تازه‌ای دربارهٔ «تأیید اینشتین»، دنبال کمیت اندازه‌گیری‌شده و پیش‌بینی مقایسه‌شده بگردید. از آنجا می‌شود فهمید پژوهش چه چیزی را سنجیده است؛ نام دانشمند به‌تنهایی جای گزارش آزمون را نمی‌گیرد.

پرسش‌های رایج

  1. مهم‌ترین دستاوردهای آلبرت اینشتین چه بودند؟

    آلبرت اینشتین نسبیت خاص و نسبیت عام را پدید آورد و با کار دربارهٔ کوانتای نور، قانون اثر فوتوالکتریک، حرکت براونی و هم‌ارزی جرم و انرژی به فیزیک کمک کرد. این دستاوردها یک نظریهٔ واحد نیستند. چهار مقالهٔ شاخص ۱۹۰۵ چند مسئلهٔ متفاوت را بررسی می‌کردند؛ نسبیت عام و معادلات نهایی میدان او به ۱۹۱۵ تعلق دارند.

  2. آیا اینشتین نوبل را برای نسبیت گرفت؟

    آلبرت اینشتین نوبل فیزیک را به‌ویژه برای کشف قانون اثر فوتوالکتریک گرفت. انگیزهٔ رسمی جایزه، خدمات او به فیزیک نظری را هم نام می‌برد، اما نسبیت را به‌عنوان دلیل ویژهٔ جایزه ذکر نمی‌کند. همچنین اینشتین نخستین مشاهده‌کنندهٔ خود پدیدهٔ فوتوالکتریک نبود؛ سهم او در توضیح قانون پدیده با ایدهٔ کوانتای نور بود.

  3. نوبل اینشتین متعلق به ۱۹۲۱ است یا ۱۹۲۲؟

    نوبل فیزیک آلبرت اینشتین به سال ۱۹۲۱ تعلق دارد، اما او جایزه را یک سال بعد، در ۱۹۲۲ دریافت کرد. بنابراین هر دو تاریخ ممکن است درست باشند، به شرط آنکه معلوم باشد دربارهٔ سال جایزه صحبت می‌کنیم یا سال دریافت آن. موضوع ویژهٔ درج‌شده در انگیزهٔ رسمی، قانون اثر فوتوالکتریک است.

  4. آیا فرمول اینشتین انرژی قابل برداشت از هر جسم را می‌دهد؟

    رابطهٔ جرم و انرژی آلبرت اینشتین برای جسم ساکن، انرژی سکون را می‌دهد. انرژی سکون یک گرم جرم حدود ۹۰ هزار میلیارد ژول است، اما این عدد بازده عملیِ یک دستگاه یا فرایند نیست. برای انرژی قابل مبادله باید تغییر انرژی سامانه و سازوکار فرایند را مشخص کرد؛ انرژی کل جسم متحرک، انرژی جنبشی هم دارد.

  5. آیا اینشتین نشان داد قوانین نیوتن کاملاً باطل‌اند؟

    نسبیت عام آلبرت اینشتین توصیف گسترده‌تری از گرانش است و در محدودهٔ مناسب به تقریب نیوتنی نزدیک می‌شود. برای میدان گرانشی ضعیف و حرکت کم‌سرعت، محاسبهٔ نیوتنی می‌تواند دقت کافی داشته باشد. انتخاب توصیف به وضعیت سامانه و دقت مورد نیاز بستگی دارد؛ موفقیت نسبیت به معنای بی‌استفاده شدن همهٔ محاسبات نیوتنی نیست.

  6. چرا نورِ بدون جرم سکون در گرانش منحرف می‌شود؟

    در نسبیت عام آلبرت اینشتین، حرکت نور در هندسهٔ فضازمان توصیف می‌شود و مسیر آن می‌تواند در حضور گرانش منحرف شود. بنابراین برای توضیح انحراف نور لازم نیست به فوتون جرم سکون نسبت بدهیم. نور انرژی و تکانه دارد؛ تصویر سادهٔ نیرویی که فقط جسم دارای جرم سکون را می‌کشد، تمام توصیف نسبیت عام نیست.

  7. امواج گرانشی در ۲۰۱۵ آشکار شدند یا ۲۰۱۶؟

    نخستین آشکارسازی مستقیم امواج گرانشی با رویداد GW150914 در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ ثبت شد و اعلام نتیجه و انتشار مقاله در ۲۰۱۶ انجام گرفت. این سیگنال با پیش‌بینی‌های نسبیت عام آلبرت اینشتین سازگار بود. روش، اندازه‌گیری اثر موج در آشکارسازهای لایگو بود؛ منظور از آشکارسازی مستقیم، گرفتن عکس معمولی از خود موج نیست.

  8. آیا اینشتین با حرکت براونی از اتم‌ها عکس گرفت؟

    آلبرت اینشتین با توضیح حرکت براونی از اتم‌ها عکس نگرفت؛ او رابطه‌ای میان برخوردهای مولکولی و رفتار آماری ذرهٔ معلق برقرار کرد. ذرهٔ قابل مشاهده در این مسئله خود یک اتم نیست. مقایسهٔ پیش‌بینی با اندازه‌گیری، راهی برای بررسی ساختار اتمی ماده و به دست آوردن اطلاعات دربارهٔ مقیاس مولکولی فراهم می‌کند.

منابع

  1. Albert Einstein — Facts · Nobel Foundation / Nobel Prize Outreach · بی‌تاریخ؛ متن اصلی با HTTP مستقیم خوانده
  2. The Collected Papers of Albert Einstein, Volume 2: The Swiss Years, Writings 1900–1909 · Einstein Papers Project / Caltech · بی‌تاریخ؛ مشاهدهٔ معرفی جلد: 2026-10-15
  3. On the Electrodynamics of Moving Bodies — Albert Einstein · Annalen der Physik؛ ترجمهٔ انگلیسی میزبانی University of Illinois · اصل: 1905؛ مشاهدهٔ مقدمه و اصول: 2026-10
  4. One Hundred Years of Einstein’s Field Equations, and of the Explanation of Mercury’s Perihelion · Einstein Papers Project / Caltech · 2015-11-25؛ مشاهده: 2026-10-15
  5. Observation of gravitational waves from a binary black hole merger — science summary · LIGO Scientific Collaboration · 2016؛ مشاهده: 2026-10-15
  6. Observation of Gravitational Waves from a Binary Black Hole Merger — Abbott et al. · Physical Review Letters / LIGO Scientific Collaboration and Virgo Collaboration · 2016؛ مشاهدهٔ چکیده و فراداده: 2026-10-1
  7. Lecture Notes: E = mc² — David Kaiser · MIT OpenCourseWare · 2020-09؛ مشاهدهٔ متن استخراج‌شده: 2026-1
  8. General relativity — Elementary Einstein · Einstein Online / Max Planck Institute for Gravitational Physics · بی‌تاریخ؛ مشاهده: 2026-10-15

آخرین بازبینی:

پیوند به اینجا

مدخل‌هایی که در متنشان از آلبرت اینشتین گفته‌اند.

دانش

امروز در بخش دانش

فلک‌بین

در گوشه‌های دیگر فلک‌بین