منطقه رتیل

داده ها - خزانه داری هابل رتیل، رصدخانه جنوبی اروپا، تلسکوپ فضایی جیمز وب، منابع آماتور

سحابی رتیل که با نام ۳۰ Doradus نیز شناخته می‌شود، بیش از هزار سال نوری قطر دارد، منطقه‌ای در حال شکل‌گیری ستاره غول‌پیکر در کهکشان اقماری مجاور، ابر ماژلانی بزرگ. در فاصله حدود ۱۸۰ هزار سال نوری از ما، این بزرگترین و خشن ترین منطقه تشکیل ستاره است که در کل گروه محلی کهکشان ها شناخته شده است. عنکبوتیه کیهانی در سراسر این منظره باشکوه پخش می شود، مجموعه ای از داده های تصویری از تلسکوپ های بزرگ فضایی و زمینی. در رتیل (NGC 2070)، تشعشعات شدید، بادهای ستاره‌ای، و شوک‌های ابرنواختری از خوشه‌ی جوان مرکزی ستارگان پرجرم که با نام R136 فهرست‌بندی شده‌اند، به درخشش سحابی انرژی می‌دهند و رشته‌های عنکبوتی را شکل می‌دهند. پیرامون رتیل نواحی ستاره‌زای دیگری با خوشه‌های ستاره‌ای جوان، رشته‌ها و ابرهای حبابی‌شکلِ منفجرشده وجود دارد. در واقع قاب جایگاه نزدیک‌ترین ابرنواختر دوران مدرن، SN 1987A، را در پایین سمت راست دارد. این میدان دید غنی حدود ۲ درجه یا ۴ ماه کامل را در صورت فلکی جنوبی شمشیرماهی (Dorado) دربر می‌گیرد. اما اگر سحابی رتیل نزدیک‌تر بود، مثلاً ۱۵۰۰ سال نوری دور مانند سحابی شکارچی (Orion Nebula) که خود در راه شیری ستاره‌ساز است، نیمی از آسمان را می‌گرفت.