باقی‌مانده ابرنواختر CTA 1

در قلب CTA 1 یک تپ‌اختر آرام وجود دارد. این باقی‌مانده ابرنواختر در سال ۱۹۶۰ توسط ستاره‌شناسان به عنوان منبع انتشار در طول‌موج‌های رادیویی کشف شد و از آن زمان به عنوان نتیجه انفجار مرگ یک ستاره بزرگ شناخته شده است. اما هیچ پالس رادیویی از تپ‌اختر مورد انتظار، که بقایای ستاره نوترونی چرخان از هسته فروپاشیده ستاره بزرگ است، شناسایی نشد. حدود ۱۰ هزار سال پس از انفجار اولیه ابرنواختر، ابر باقی‌مانده بین‌ستاره‌ای در طول‌موج‌های نوری کم‌نور است. انتشار در طول‌موج‌های قابل مشاهده CTA 1 از جبهه‌های شوک که هنوز در حال گسترش هستند، در این تصویر عمیق تلسکوپی نشان داده شده است. این تصویر حدود ۲ درجه از یک میدان ستاره‌ای در صورت فلکی شمالی قیفاووس را پوشش می‌دهد. هرچند از آن زمان تپ‌اختری در طول موج رادیویی یافت نشده، در سال ۲۰۰۸ تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی از CTA 1 تابش تپشی آشکار کرد و ستارهٔ نوترونی چرخانِ این بازماندهٔ ابرنواختر را شناسایی کرد.

این منبع نخستین عضو یک رستهٔ رو به رشد از تپ‌اخترهاست که در طول موج رادیویی آرام‌اند اما در پرتوهای گامای پرانرژی تپش دارند.