باقیمانده ابرنواختر کاسیوپیا A

ستاره‌های بزرگ در کهکشان راه شیری ما زندگی‌های شگفت‌انگیزی دارند. آنها از ابرهای بزرگ کیهانی فرو می‌ریزند و کوره‌های هسته‌ای‌شان روشن می‌شود و عناصر سنگین را در هسته‌هایشان می‌سازند. بعد از تنها چند میلیون سال، مواد غنی شده به فضای بین‌ستاره‌ای پرتاب می‌شود و جایی که تشکیل ستاره‌ها می‌تواند دوباره آغاز شود. ابر در حال گسترش که به عنوان کاسیوپیا A شناخته می‌شود، نمونه‌ای از این مرحله نهایی چرخه زندگی ستاره‌ای است. نوری که از انفجار ابرنواختر که این باقیمانده را ایجاد کرده بود، حدود ۳۵۰ سال پیش برای اولین بار در آسمان زمین دیده شد، هرچند که آن نور ۱۱,۰۰۰ سال طول کشید تا به ما برسد. این تصویر واضح از دوربین NIRCam تلسکوپ فضایی جیمز وب، رشته‌ها و گره‌های هنوز داغ در باقیمانده ابرنواختر را نشان می‌دهد. پوسته بیرونی سفید و شبیه دود موج انفجار در حال گسترش حدود ۲۰ سال نوری عرض دارد. مجموعه‌ای از پژواک‌های نوری از انفجار فاجعه‌بار این ستارهٔ پرجرم هم در تصاویر دقیق وب از محیط میان‌ستاره‌ای پیرامونش شناسایی شده است.