رفتن به محتوا
فلک‌بینfalakbin.ir
کانال تلگرام

صفحهٔ اصلی فلک‌بین

آسمان

فضا

زمین

دانش

ابزار

حساب و فرمول

تاریخ و زمان

واحد و اندازه

ریاضی

آسمان و فضا

بدن

آزمایشگاه

آسمان

منظومه و فضا

زمین

نور و کیهان

کیهان و اخترفیزیک

فلک‌بین

کانال فلک‌بین در تلگرام

دانشنامهکهکشان‌ها و کیهانمفهوم

انتقال به سرخ Redshift

انتقال به سرخ (Redshift) افزایش طول موج نورِ دریافتی نسبت به طول موج گسیل‌شده است؛ این تغییر را با عدد بی‌یکای z می‌سنجند و می‌تواند از حرکت، انبساط جهان یا اختلاف میدان گرانشی پدید بیاید.

طرح مقایسهٔ دو طیف با خط‌های جذبی جابه‌جاشده به سمت طول موج‌های بلندتر
Georg Wiora (Dr. Schorsch) created this image from the original JPG. Derivative work:Kes47 (talk) / Wikimedia Commons · CC BY-SA 3.0 · منبع تصویر

در خبر جیمز وب نوشته‌اند: «کهکشانی با انتقال به سرخ ۱۴٫۴۴». آیا یعنی آن کهکشان خیلی قرمز است؟ یا با سرعتی برابر ۱۴٫۴۴ برابر سرعت نور از ما دور می‌شود؟ هیچ‌کدام را نمی‌توان از این جمله نتیجه گرفت. عدد خبر، نسبت طول موج‌ها را بیان می‌کند. برای رسیدن از آن به رنگ تصویر، فاصله یا تاریخ جهان، باید چند پرسش دیگر هم بپرسیم.

به‌طور خلاصه

انتقال به سرخ یعنی نور در هنگام دریافت، طول موج بلندتری از هنگام گسیل دارد. عدد z این تغییر را نسبت به طول موج اولیه بیان می‌کند؛ مثلاً z برابر ۱ یعنی طول موج دو برابر شده است. حرکت منبع، انبساط جهان و اختلاف میدان گرانشی می‌توانند انتقال به سرخ بسازند، پس هر انتقالی نشانهٔ انبساط نیست. تبدیل انتقال به سرخ کیهانی به فاصله و زمان به یک مدل کیهان‌شناسی نیاز دارد؛ سرخ بودن ظاهری تصویر هم به‌تنهایی مقدار z را تعیین نمی‌کند.

عدد z چه چیزی را اندازه می‌گیرد؟

عدد z تغییر نسبی طول موج را اندازه می‌گیرد: اختلاف طول موج دریافتی و اولیه را بر طول موج اولیه تقسیم می‌کنیم. فرمول آن چنین است:

z=\frac{\lambda_{\mathrm{observed}}-\lambda_{\mathrm{emitted}}}{\lambda_{\mathrm{emitted}}}

برای مثال، خط هیدروژن آلفا در هوا تقریباً در طول موج ۶۵۶٫۳ نانومتر قرار دارد. اگر آن را در طیف جرمی در حدود ۷۲۱٫۹ نانومتر ببینیم، اختلاف دو عدد حدود ۶۵٫۶ نانومتر است. تقسیم این اختلاف بر ۶۵۶٫۳، حدود ۰٫۱ می‌دهد. پس می‌گوییم انتقال به سرخ آن خط z برابر ۰٫۱ است. طول موج دریافتی در این مثال حدود ده درصد بیشتر شده است. برای اندازه‌گیری دقیق، قرارداد طول موج در هوا یا خلأ باید برای هر دو عدد یکسان باشد.

عدد z یکا ندارد؛ نانومترِ صورت و مخرج از هم حذف می‌شود. می‌توان طول موج‌ها را با میکرومتر هم نوشت و به همان جواب رسید، به شرطی که هر دو عدد یکای یکسان داشته باشند. خود طول موج فاصله‌ای میان دو قلهٔ پیاپی موج است؛ نانومتر و میکرومتر برای بیان همین فاصله به کار می‌روند.

نسبت طول موج دریافتی به اولیه برابر «۱ به‌علاوهٔ z» است. اگر z برابر ۱ باشد، طول موج دو برابر شده، نه یک برابر. اگر z منفی باشد، طول موج کوتاه‌تر شده است و آن را انتقال به آبی می‌نامیم. نام‌های سرخ و آبی جهت جابه‌جایی در طیف را می‌گویند؛ لازم نیست نور اولیه یا نهایی در بازه‌ای باشد که چشم ما می‌بیند.

چطور از خط طیف به اندازه‌گیری می‌رسیم؟

اخترشناسان جای خط‌های شناخته‌شدهٔ طیف را با جای آزمایشگاهی آن‌ها مقایسه می‌کنند تا انتقال به سرخ را بسنجند. طیف، نور را بر حسب طول موج جدا می‌کند. اتم‌ها و مولکول‌ها در طول موج‌های مشخصی نور جذب یا گسیل می‌کنند؛ حاصل می‌تواند خط‌های تیره یا روشن باشد. الگوی چند خط، مثل اثر انگشت، به شناسایی ماده کمک می‌کند.

در سال ۱۹۶۳، مارتن اشمیت (Maarten Schmidt) در طیف جرمی به نام 3C 273 الگوی هیدروژن را شناخت، اما خط‌ها در جای معمول نبودند. نسبت طول موج‌ها انتقال به سرخی در حدود ۰٫۱۵۸ می‌داد. اندازه‌گیری مستقل جان بِوِرلی اوکه (John Beverley Oke) از خط هیدروژن آلفا در حدود ۷۵۹٫۹ نانومتر هم این تفسیر را تأیید کرد. این جرم، اختروش بود: هستهٔ بسیار درخشان یک کهکشان که از دور می‌تواند ستاره‌مانند به نظر برسد.

شناختن الگو مهم‌تر از پیدا کردن تنها یک خط است. اگر خطی کم‌نور یا مبهم باشد، ممکن است آن را با خط عنصر دیگری اشتباه بگیریم. پژوهشگر باید بسنجد آیا خط‌های دیگر و شکل کلی طیف هم با همان انتقال سازگارند. کیفیت داده، آلودگی نور منابع دیگر و مدل مورد استفاده بر اطمینان نتیجه اثر دارند.

طرح مقایسهٔ دو طیف با خط‌های جذبی جابه‌جاشده به سمت طول موج‌های بلندتر
طرح مقایسهٔ دو طیف با خط‌های جذبی جابه‌جاشده به سمت طول موج‌های بلندتر Georg Wiora (Dr. Schorsch) created this image from the original JPG. Derivative work:Kes47 (talk) / Wikimedia Commons · CC BY-SA 3.0

این طرح نشان می‌دهد چگونه مجموعه‌ای از خط‌ها در طیف جابه‌جا می‌شود؛ رنگ پیوستهٔ زمینه یک نمایش آموزشی است. برای سنجش z باید طول موج خط‌ها را بخوانیم، نه صرفاً سرخی زمینه را. اعتبار: Georg Wiora و Kes47؛ مجوز CC BY-SA 3.0.

در آزمایشگاه طیف فلک‌بین می‌توانید جابه‌جایی خط‌ها را بررسی کنید. ابتدا الگوی خط‌ها را بشناسید و بعد محلشان را تغییر دهید؛ این تفاوت میان «نور سرخ دیدم» و «انتقال به سرخ اندازه گرفتم» است.

کارآگاه طیفاز نور یک ستاره چطور می‌فهمیم از چه ساخته شده و به کدام سو می‌رود؟

سه سازوکار چه تفاوتی دارند؟

حرکت نسبی، انبساط جهان و اختلاف میدان گرانشی سه سازوکار متفاوت برای تغییر طول موج‌اند؛ یک اندازه‌گیری واقعی ممکن است سهم چند سازوکار را با هم داشته باشد. تنها با دیدن عدد z نمی‌توان گفت کدام سهم غالب است.

در اثر دوپلر، حرکت منبع و گیرنده نسبت به هم طول موج دریافتی را تغییر می‌دهد. صدای آمبولانس دورشونده نمونهٔ آشنایی از تغییر بسامد است، اما برای نور باید رابطهٔ مناسب نسبیت را به کار برد. حرکت در راستای دید می‌تواند انتقال به سرخ یا آبی ایجاد کند؛ سرعتی که برای منبع می‌نویسیم به چارچوب مرجع هم بستگی دارد.

کهکشان آندرومدا (Andromeda Galaxy) مثال انتقال به آبی است. آندرومدا و راه شیری تحت گرانش یکدیگرند و حرکت محلی آن‌ها بر اثر انبساط در این مقیاس غلبه می‌کند. بنابراین نزدیک شدن این کهکشان نقض انبساط جهان نیست. اگر در دو خبر برای سرعت نزدیک شدن آندرومدا عددهای متفاوت دیدید، پیش از حکم به خطا بررسی کنید یکی نسبت به خورشید و دیگری نسبت به مرکز راه شیری نوشته نشده باشد.

انتقال به سرخ گرانشی از اختلاف شرایط گرانشی محل گسیل و دریافت می‌آید. نورِ بیرون‌آمده از ناحیهٔ گرانشی عمیق‌تر می‌تواند برای گیرندهٔ دورتر طول موج بلندتری داشته باشد. این اثر به حرکت دورشوندهٔ منبع نیاز ندارد. رصد ستارهٔ S2 نزدیک سیاه‌چالهٔ مرکز راه شیری، همراه با اثرهای نسبیتی حرکت ستاره، نمونه‌ای نجومی است؛ ساعت‌های اتمی روی زمین هم برای سنجش این پدیده به کار رفته‌اند.

سازوکارچه چیزی را باید بررسی کنیم؟نمونه
دوپلریحرکت نسبی منبع و گیرنده و چارچوب سرعتانتقال به آبی آندرومدا
کیهانیتغییر ضریب مقیاس جهان طی سفر نورنور کهکشان‌های بسیار دور
گرانشیتفاوت شرایط گرانشی گسیل و دریافتنور ستاره در نزدیکی جرم فشرده

انتقال به سرخ کیهانی یک سرعت آماده نیست

برای تبدیل انتقال به سرخ کیهانی به سرعت پس‌روی باید مدل و تعریف سرعت را مشخص کنیم؛ ضرب کردن هر مقدار z در سرعت نور درست نیست. در مدل جهان همگنِ در حال انبساط، رابطهٔ طول موج‌ها با ضریب مقیاس چنین است:

1+z=\frac{a_{\mathrm{now}}}{a_{\mathrm{emission}}}

ضریب مقیاس a نشان می‌دهد فاصلهٔ میان نقاط همراه با جریان انبساط چگونه تغییر می‌کند. برای مثال، z برابر ۱ یعنی ضریب مقیاس جهان هنگام گسیل نصف مقدار امروز بوده است. این جمله نمی‌گوید خود کهکشان، اتم‌هایش یا تلسکوپ شما نصف اندازهٔ امروز بوده‌اند. سامانه‌های مقید به گرانش و رفتار محلی را نباید به افزایش همهٔ اندازه‌ها تعبیر کرد.

برای انتقال‌های کوچک، تقریب «سرعت برابر z ضرب در سرعت نور» می‌تواند مفید باشد؛ اما باید سهم حرکت محلی و گرانشی را هم در نظر گرفت. در انتقال‌های بزرگ، اگر همین تقریب را بدون شرط ادامه دهیم، عددی می‌سازیم که معنای فیزیکی مورد نظر را ندارد. حتی در دوپلرِ صرف نیز برای سرعت‌های بالا رابطهٔ نسبیتی لازم است، نه این تقریب ساده.

گاهی می‌شنویم «انتقال کیهانی اصلاً دوپلر نیست». منظور درست این است که نمی‌توان نور کهکشان دور را مثل یک منبع با سرعت ثابت در فضای تخت تفسیر کرد. با این حال، می‌توان انتقال کیهانی را به شکل زنجیره‌ای از تغییرهای دوپلری کوچک میان ناظران همراه با انبساط توصیف کرد. این دو زبان، اگر دقیق به کار روند، الزاماً دو نظریهٔ رقیب نیستند.

در مدل‌های معمول کیهان‌شناسی، نرخ افزایش فاصلهٔ فیزیکی بعضی کهکشان‌های دور می‌تواند از سرعت نور بیشتر باشد. این، سرعت حرکت محلی یک جسم از کنار ناظر نیست. نسبیت، فرستادن پیام محلی سریع‌تر از نور را مجاز نمی‌کند؛ تعریف فاصله و هم‌زمانی در مقیاس کیهانی را باید جداگانه روشن کرد.

انبساط کیهاناگر همهٔ کهکشان‌ها از ما دور می‌شوند، یعنی ما در مرکز کیهانیم؟

قانون هابل چه می‌گوید و تنش آن چیست؟

قانون هابل (هابل–لومتر) می‌گوید در جریان انبساط، نرخ افزایش فاصله با خود فاصله متناسب است؛ تنش هابل، ناسازگاری میان بعضی روش‌های سنجش نرخ امروزی این انبساط است. ثابت هابل، H0، شیب این رابطه در زمان حاضر را بیان می‌کند:

v=H_0D

در این رابطه، D فاصلهٔ فیزیکی یا سرهٔ دو جرم در زمان کیهانیِ امروز است؛ یعنی فاصلهٔ آن‌ها را در یک برش هم‌زمانِ مدل جهان همگن می‌سنجیم. v نرخ تغییر همین فاصله برای اجرام همراه جریان انبساط است. این رابطه در مدل همگن برای چنین تعریفی دقیق است؛ فاصلهٔ درخشندگی یا حاصل ضرب زمان سفر نور در سرعت نور را نمی‌توان جای D گذاشت.

برای مثال آموزشی، دو نقطهٔ فرضی همراه جریان انبساط را بدون حرکت محلی در نظر بگیرید. اگر H0 را ۷۰ کیلومتر بر ثانیه به‌ازای هر مگاپارسک بگیریم، فاصلهٔ ۱ مگاپارسکی نرخ پس‌روی ۷۰ کیلومتر بر ثانیه می‌دهد. مگاپارسک یکای فاصلهٔ نجومی است. در سامانه‌ای واقعی با چنین فاصلهٔ کمی، حرکت‌های محلی می‌توانند غالب باشند؛ مثال، پیش‌بینی سرعت همسایه‌های راه شیری نیست. تبدیل مستقیم انتقال به سرخ به سرعت تقریبی نیز شرط‌های جداگانه‌ای دارد.

ژرژ لومتر (Georges Lemaître) در سال ۱۹۲۷ رابطهٔ انبساط را مطرح کرد و ادوین هابل (Edwin Hubble) در سال ۱۹۲۹ داده‌های فاصله و سرعت کهکشان‌ها را منتشر کرد. مقدار اولیهٔ هابل حدود ۵۰۰ کیلومتر بر ثانیه به‌ازای هر مگاپارسک بود. فاصله‌های آن دوره خطاهای بزرگی داشتند؛ ثابت بودن نام یک کمیت، تضمین نمی‌کند نخستین اندازه‌گیری آن درست بوده باشد.

نمودار تاریخی هابل از رابطهٔ سرعت شعاعی و فاصلهٔ کهکشان‌ها در سال ۱۹۲۹
نمودار تاریخی هابل از رابطهٔ سرعت شعاعی و فاصلهٔ کهکشان‌ها در سال ۱۹۲۹ Edwin Hubble / Wikimedia Commons · Public domain

این نمودار تاریخی شکل رابطه را نشان می‌دهد؛ شیب قدیمی آن مقدار پذیرفته‌شدهٔ امروزی نیست. اثر ادوین هابل، ۱۹۲۹؛ مالکیت عمومی.

برای دیدن تنش هابل، دو نتیجهٔ مشخص را مقایسه کنید. در نتایج «پلانک ۲۰۱۸»، منتشرشده در مجله در سال ۲۰۲۰، استنباط از دادهٔ تابش زمینهٔ کیهانی با مدل استاندارد تختِ مادهٔ تاریک سرد و ثابت کیهان‌شناختی (ΛCDM) انجام شد. مقدار H0 حدود ۶۷٫۴ با عدم قطعیت ۰٫۵ کیلومتر بر ثانیه به‌ازای هر مگاپارسک، در بازهٔ اطمینان ۶۸ درصد، به دست آمد. سنجش گروه SH0ES در سال ۲۰۲۲، با فاصله‌های محلی و ابرنواخترها، حدود ۷۳٫۰۴ با عدم قطعیت ۱٫۰۴ در همان یکا بود؛ این خطا اثرهای سیستماتیک را هم در بر می‌گیرد. این‌ها دو نتیجهٔ مشخص‌اند، نه ادعای آخرین مقدار روز.

اختلاف را باید با خطاهای آماری، خطاهای روشی و وابستگی به مدل سنجید. انتقال به سرخ معمولاً بخشی از دادهٔ هر دو بحث است؛ مسئله فقط جابه‌جایی خط‌ها نیست، بلکه تعیین فاصله و استنباط نرخ انبساط است. تا زمان پژوهش این مدخل در مهر ۱۴۰۵، راه‌حل قطعی و مورد توافقی برای تنش وجود نداشت. اختلاف به‌تنهایی اثبات یک نظریهٔ تازه نیست.

عدد z چگونه به فاصله و زمان تبدیل می‌شود؟

برای تبدیل z کیهانی به فاصله و زمان، باید تاریخ انبساط جهان را در یک مدل مشخص کنیم. خود z نسبت طول موج‌ها را می‌دهد؛ مدل می‌گوید از هنگام گسیل تا امروز چقدر زمان گذشته و فاصله چگونه تغییر کرده است. مقدار ثابت هابل و سهم ماده و دیگر مؤلفه‌های مدل بر پاسخ اثر می‌گذارند.

برای نمونه، مقالهٔ نایدو و همکاران دربارهٔ MoM-z14، انتقال به سرخ طیفی ۱۴٫۴۴ را گزارش کرده است. در تفسیر کیهان‌شناسی آن مقاله، نور این کهکشان از دوره‌ای حدود ۲۸۰ میلیون سال پس از مهبانگ می‌آید. این عدد سن آن دورهٔ جهان است، نه اینکه کهکشان حتماً ۲۸۰ میلیون سال عمر داشته است.

زمان نگاه به عقب، مدت گذشته از گسیل نور تا دریافت آن است. فاصلهٔ کنونی، فاصله‌ای است که در مدل برای امروز تعریف می‌کنیم. چون جهان در طول سفر نور منبسط شده، این دو را نمی‌توان با یک ضرب ساده در سرعت نور یکسان گرفت. خبر «نور این کهکشان میلیاردها سال در راه بوده» لزوماً فاصلهٔ امروزی آن را نمی‌گوید.

تابش زمینهٔ کیهانی نمونه‌ای با انتقال به سرخ بسیار بزرگ‌تر، در حدود ۱۰۹۰، برای دورهٔ آخرین پراکندگی است. این دوره یک لحظهٔ بی‌ضخامت نیست و تابش از یک کهکشان منفرد نمی‌آید؛ امروز آن را عمدتاً در ریزموج دریافت می‌کنیم. همین نمونه یادآوری می‌کند که واژهٔ «سرخ» محدود به رنگ قرمز چشم انسان نیست.

چرا نامزدهای دوردست به تأیید نیاز دارند؟

برآورد انتقال به سرخ از رنگ‌های چند فیلتر می‌تواند نامزدهای دوردست را پیدا کند، اما معمولاً اطمینان طیف کامل را ندارد. این روش را انتقال به سرخ نورسنجی می‌نامند. پژوهشگر می‌سنجد کدام مدلِ طیف، رنگ‌ها و افت نور میان فیلترها را بهتر توضیح می‌دهد؛ ممکن است بیش از یک جواب با داده سازگار باشد.

کهکشان دور می‌تواند در فیلترهای کوتاه‌تر کم‌نور یا ناپدید باشد و در طول موج‌های بلندتر دیده شود. از چنین الگوهایی برای انتخاب نامزدها استفاده می‌کنند. اما غبار یا خط‌های گسیلی بسیار قوی هم می‌توانند رنگ‌ها را تغییر دهند و فاصلهٔ برآوردی را گمراه کنند.

نمونهٔ واقعی، CEERS-93316 بود. انتقال به سرخ نورسنجی آن حدود ۱۶ پیشنهاد شده بود، ولی طیف بعدی مقدار حدود ۴٫۹ را نشان داد. این اختلاف دلیل بی‌ارزش بودن نورسنجی نیست؛ نشان می‌دهد چرا عنوان «نامزد» و پیگیری با طیف لازم است. خبر رکوردی که این تفاوت را حذف می‌کند، بیش از داده اطمینان می‌فروشد.

پرسش‌های رایج

  1. انتقال به سرخ یعنی چه؟

    انتقال به سرخ یعنی طول موج نور هنگام دریافت، نسبت به طول موج هنگام گسیل بلندتر شده است. عدد z مقدار نسبی این تغییر را نشان می‌دهد. حرکت دورشونده، انبساط جهان یا اختلاف میدان گرانشی می‌توانند چنین اثری بسازند؛ پس انتقال به سرخ به‌تنهایی علت را تعیین نمی‌کند. اگر طول موج کوتاه‌تر شود، z منفی است و آن را انتقال به آبی می‌نامیم.

  2. انتقال به سرخ چطور محاسبه می‌شود؟

    برای محاسبهٔ انتقال به سرخ، اختلاف طول موج دریافتی و اولیه را بر طول موج اولیه تقسیم می‌کنیم. مثلاً خطی با طول موج اولیهٔ حدود ۶۵۶٫۳ نانومتر، اگر در حدود ۷۲۱٫۹ نانومتر دیده شود، z نزدیک ۰٫۱ دارد. هر دو طول موج باید یکای یکسان داشته باشند. z بی‌یکاست و در عمل شناسایی چند خط طیف، اطمینان بیشتری از یک خط مبهم فراهم می‌کند.

  3. آیا کهکشان دارای انتقال به سرخ واقعاً قرمز دیده می‌شود؟

    انتقال به سرخ لزوماً به معنی قرمز دیده شدن کهکشان نیست. نور فرابنفش یک کهکشان دور ممکن است به نور مرئی یا فروسرخ منتقل شود؛ در انتقال‌های بزرگ، بخش زیادی از نور در بازهٔ نادیدنی برای چشم دریافت می‌شود. رنگ تصویر به طول موج‌های ثبت‌شده، غبار و روش نمایش هم بستگی دارد. رنگ‌گذاری عکس فروسرخ جیمز وب را نمی‌توان مستقیماً به مقدار z تبدیل کرد.

  4. انتقال به سرخ کیهانی با دوپلری چه فرقی دارد؟

    انتقال به سرخ دوپلری از حرکت نسبی منبع و گیرنده می‌آید؛ انتقال به سرخ کیهانی به تغییر ضریب مقیاس جهان طی سفر نور مربوط است. برای کهکشان بسیار دور، رابطهٔ سادهٔ منبعی با سرعت ثابت در فضای تخت کافی نیست. می‌توان انتقال کیهانی را با زنجیره‌ای از تغییرهای دوپلری محلی هم توصیف کرد، اما این توصیف، ضرب کردن هر z در سرعت نور را درست نمی‌کند.

  5. آیا انتقال به سرخ بزرگ‌تر از یک یعنی سرعت بیشتر از نور؟

    انتقال به سرخ بزرگ‌تر از ۱ فقط می‌گوید طول موج دریافتی بیش از دو برابر طول موج اولیه است. z یک سرعت نیست. برای محاسبهٔ سرعت پس‌روی کیهانی باید مدل و تعریف فاصله را مشخص کرد. نرخ افزایش فاصله در مقیاس کیهانی می‌تواند از سرعت نور بیشتر باشد، اما این به معنی حرکت محلی جسم یا فرستادن پیام سریع‌تر از نور نیست.

  6. تنش هابل چیست؟

    تنش هابل ناسازگاری میان برخی روش‌های تعیین ثابت هابل، یعنی نرخ امروزی انبساط جهان، است. استنباط از تابش زمینه با مدل کیهان‌شناسی استاندارد و سنجش فاصله‌های محلی می‌توانند نتیجه‌های متفاوتی بدهند که با خطاهای گزارش‌شده به‌آسانی سازگار نمی‌شوند. مسئله به فاصله‌سنجی، روش تحلیل و مدل مربوط است؛ صرفاً خطای خواندن انتقال به سرخ نیست. تا پژوهش مهر ۱۴۰۵، راه‌حل قطعی و مورد توافق نداشت.

  7. بزرگ‌ترین انتقال به سرخ یک کهکشان چقدر است؟

    تا بازبینی ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶، رکورد طیفی تأییدشدهٔ کهکشان‌ها در منابع بررسی‌شده، MoM-z14 با انتقال به سرخ ۱۴٫۴۴ و عدم قطعیت ۰٫۰۲ بود. نور این کهکشان از دوره‌ای حدود ۲۸۰ میلیون سال پس از مهبانگ می‌آید؛ این عدد سن جهان هنگام گسیل است، نه سن خود کهکشان. نامزدهای نورسنجی با z بالاتر هنوز هم‌رتبهٔ نتیجهٔ تأییدشده نیستند و کشف بعدی می‌تواند رکورد را تغییر دهد.

منابع

  1. Strong Lines of Hydrogen (H): Handbook of Basic Atomic Spectroscopic Data · NIST
  2. The Discovery of Quasars and its Aftermath · K. I. Kellermann; Journal of Astronomical History and Heritage 17(3), 267–282 (2014) / arXiv v2 · 2015-03-07
  3. Expanding Confusion: common misconceptions of cosmological horizons and the superluminal expansion of the Universe · Tamara M. Davis and Charles H. Lineweaver; PASA / arXiv
  4. The kinematic origin of the cosmological redshift · Emory F. Bunn and David W. Hogg; American Journal of Physics / arXiv
  5. Detection of the gravitational redshift in the orbit of the star S2 near the Galactic centre massive black hole · GRAVITY Collaboration; Astronomy & Astrophysics / arXiv
  6. Resolving the gravitational redshift across a millimetre-scale atomic sample · T. Bothwell et al.; Nature / arXiv
  7. The M31 Velocity Vector. II. · Roeland P. van der Marel et al.; Astrophysical Journal / arXiv
  8. A relation between distance and radial velocity among extra-galactic nebulae · Edwin Hubble; PNAS · 1929-03-15
  9. Hubble Law or Hubble-Lemaître Law? The IAU Resolution · Helge Kragh / arXiv · 2018-09-07
  10. Planck 2018 results. VI. Cosmological parameters · Planck Collaboration; Astronomy & Astrophysics 641, A6 (2020) / arXiv v4 · 2021-08-09
  11. A Comprehensive Measurement of the Local Value of the Hubble Constant with 1 km/s/Mpc Uncertainty from the Hubble Space Telescope and the SH0ES Team · Adam G. Riess et al.; Astrophysical Journal Letters 934, L7 (2022) / arXiv v3 · 2022-07-18
  12. A Cosmic Miracle: A Remarkably Luminous Galaxy at z_spec=14.44 Confirmed with JWST · R. P. Naidu et al.; Open Journal of Astrophysics / arXiv · 2026-01-28
  13. Confirmation and refutation of very luminous galaxies in the early Universe · Pablo Arrabal Haro et al.; Nature / arXiv
  14. The many flavours of photometric redshifts · Mara Salvato, Olivier Ilbert and Ben Hoyle; Nature Astronomy / arXiv
  15. Distance measures in cosmology · David W. Hogg / arXiv
  16. The Local Distance Network: a community consensus report on the measurement of the Hubble constant at 1% precision · H0DN Collaboration; Astronomy & Astrophysics 708, A166 (2026) / arXiv · 2025-10-27
  17. Absolute Energy Distribution in the Optical Spectrum of 3C 273 · John Beverley Oke; Nature 197, 1040–1041 (1963)
  18. NASA Webb Pushes Boundaries of Observable Universe Closer to Big Bang · NASA · 2026-01-28
  19. Too many or too bright? Status and perspectives in the study of the UV Luminosity Function at z>10 · A. Fontana et al.; research review / arXiv · 2026-10-08

آخرین بازبینی:

راهنما و مقاله

برای خواندن بیشتر

همه

فکت علمی

دانستنی‌ها

همهٔ فکت‌ها

پیوند به اینجا

مدخل‌هایی که در متنشان از انتقال به سرخ گفته‌اند.

دانش

امروز در بخش دانش

فلک‌بین

در گوشه‌های دیگر فلک‌بین