وویجر ۱ Voyager 1

وویجر ۱ را ناسا در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ پرتاب کرد، اندکی پس از دوقلویش وویجر ۲. این فضاپیما از چینش مناسب سیاره‌های بیرونی بهره می‌گرفت و با کمک گرانشی به سرعتی رسید که آن را از منظومهٔ شمسی خارج کرد.

## اهداف و دستاوردهای مأموریت
وویجر ۱ در مارس ۱۹۷۹ از مشتری گذشت و از جمله آتشفشان‌های فعال آیو را کشف کرد. در نوامبر ۱۹۸۰ به زحل و قمر تیتان رسید و جوّ ضخیم تیتان را بررسی کرد. پس از آن مسیرش از صفحهٔ منظومه خارج شد. در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۹۰ از آنجا آخرین عکس‌ها را گرفت که یکی از آن‌ها نقطهٔ آبی کمرنگ است.

## خروج از منظومهٔ شمسی
در اوت ۲۰۱۲ وویجر ۱ از مرز هلیوسفر گذشت و وارد فضای میان‌ستاره‌ای شد؛ نخستین جسم ساخت انسان که این کار را کرد. در سال ۲۰۲۶ حدود ۱۷۰ برابر فاصلهٔ زمین از خورشید، یعنی حدود ۲۵ میلیارد کیلومتر، از ما دور بود و همچنان سیگنال می‌فرستاد؛ طبق برآورد ناسا در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ به فاصلهٔ یک روز نوری از زمین می‌رسد. نیروی آن را ژنراتورهای گرمایی رادیوایزوتوپی تأمین می‌کنند که هر سال توانشان کمتر می‌شود و ابزارها یکی‌یکی خاموش می‌شوند؛ تا آوریل ۲۰۲۶ هفت ابزار آن خاموش شده است.

## صفحهٔ طلایی
وویجر ۱ و ۲ هر دو یک صفحهٔ طلایی با صدا و تصاویر زمین حمل می‌کنند؛ پیامی برای موجودات احتمالی.

## پرسش‌های رایج
### وویجر ۱ اکنون کجاست؟
وویجر ۱ در فضای میان‌ستاره‌ای و حدود ۱۷۰ واحد نجومی از زمین است (۲۰۲۶) و از منظومهٔ شمسی دور می‌شود.

### آیا وویجر ۱ از منظومهٔ شمسی خارج شده است؟
از نظر مرز هلیوسفر بله، در ۲۰۱۲ به فضای میان‌ستاره‌ای رسید؛ اما هنوز از ابر اورت که منظومه را احاطه می‌کند عبور نکرده است.

### وویجر ۱ تا کی کار می‌کند؟
توان ژنراتورهای آن رو به کاهش است و ناسا برای طولانی‌تر کردن عمر آن ابزارها را یکی‌یکی خاموش می‌کند؛ امید می‌رود چند سال دیگر، شاید تا دههٔ ۲۰۳۰، با آن در تماس بماند، اما زمان دقیق قطع ارتباط نامعلوم است.

### وویجر ۱ چه کشف‌هایی داشت؟
آتشفشان‌های آیو، جزئیات حلقه‌ها و جوّ تیتان و حدود هزاران عکس از سیاره‌های بیرونی از دستاوردهای آن است.