وویجر میان‌ستاره‌ای

وویجر ۱ و وویجر ۲ در ۱۹۷۷ برای سفری بزرگ به سیارات بیرونی منظومهٔ شمسی پرتاب شدند. آن‌ها به طولانی‌ترین فضاپیماهای فعال و دورترین فضاپیماها از زمین بدل شده‌اند. هر دو از هلیوسفر (heliosphere) گذشته‌اند، قلمرویی که با تأثیر باد خورشیدی و میدان مغناطیسی خورشید تعریف می‌شود. در چهل‌وپنجمین سال سفرشان به سوی ستاره‌ها، وویجر ۱ و ۲ به‌ترتیب به نزدیک ۲۲ ساعت نوری و ۱۸ ساعت نوری از خورشید رسیده‌اند و تنها فضاپیماهایی‌اند که اکنون فضای میان‌ستاره‌ای را می‌کاوند.

هر فضاپیما یک صفحهٔ مسی طلاکاری‌شده به قطر ۱۲ اینچ دارد با صداها، تصاویر و پیام‌های ضبط‌شده. «صفحه‌های طلایی» برای بازگویی داستان زندگی و فرهنگ سیارهٔ زمین ساخته شده‌اند، بر رسانه‌ای که می‌تواند یک میلیارد سال سفر میان‌ستاره‌ای را تاب بیاورد.