سحابی کوسه

هیچ دریایی روی زمین به اندازه کافی بزرگ نیست که سحابی کوسه را در خود جای دهد. این مظهر شکارچی هیچ خطری برای ما ایجاد نمی کند زیرا فقط از گاز و غبار بین ستاره ای تشکیل شده است. گرد و غبار تاریکی که در اینجا نشان داده شده است تا حدودی شبیه دود سیگار است و در جو خنک ستارگان غول پیکر ایجاد شده است. ستارگان عظیم پس از بیرون راندن با گاز و تراکم مجدد گرانشی، ممکن است ساختارهای پیچیده ای را با استفاده از نور پر انرژی و بادهای ستاره ای سریع خود به عنوان ابزار مجسمه سازی، در ابر تولد خود حک کنند. گرمایی که آنها تولید می کنند، ابر مولکولی تیره را تبخیر می کند و همچنین باعث می شود که گاز هیدروژن محیط پراکنده شود و قرمز بدرخشد. در طول تجزیه، ما انسان ها می توانیم از تصور این ابرهای بزرگ به عنوان نمادهای معمولی لذت ببریم، مانند آنچه برای ابرهای آبی روی زمین انجام می دهیم. سحابی کوسه، با احتساب سحابی‌های غباری کوچک‌تری مانند سحابی تاریک لیندز ۱۲۳۵ (LDN 1235) و ون دن برگ ۱۴۹ و ۱۵۰ (vdB 149 و ۱۵۰)، حدود ۱۵ سال نوری گسترده است و حدود ۶۵۰ سال نوری از ما فاصله دارد، در جهت صورت فلکی شاه حبشه (Cepheus).