بازیافت در ذات‌الکرسی آ

ستارگان پرجرم کهکشان راه شیری زندگی‌های پرشکوهی دارند. آن‌ها از ابرهای عظیم کیهانی فرومی‌ریزند، کوره‌های هسته‌ای‌شان روشن می‌شود و در هسته‌شان عناصر سنگین می‌سازد. پس از چند میلیون سال، مواد غنی‌شده با انفجاری به فضای میان‌ستاره‌ای پرتاب می‌شود و ستاره‌زایی می‌تواند از نو آغاز شود. ابر بزرگ‌شونده‌ی بقایایی که به آن ذات‌الکرسی آ (Cassiopeia A) می‌گویند نمونه‌ای از همین مرحله‌ی پایانی چرخه‌ی زندگی ستارگان است. نور انفجاری که این بازمانده‌ی ابرنواختر را پدید آورد، حدود ۳۵۰ سال پیش نخستین بار در آسمان زمین دیده می‌شد، هرچند آن نور حدود ۱۱٬۰۰۰ سال طول کشید تا به ما برسد.

این تصویر رنگ‌کاذب از داده‌های پرتو ایکس و نوری رصدخانه‌ی پرتو ایکس چاندرا و تلسکوپ فضایی هابل ساخته شده و رشته‌ها و گره‌های هنوز داغ این بازمانده را نشان می‌دهد. در فاصله‌ی برآوردشده‌ی ذات‌الکرسی آ، پهنای آن حدود ۳۰ سال نوری است. تابش پرتو ایکس پرانرژی عناصر مشخص رنگ‌گذاری شده است: سیلیسیم قرمز، گوگرد زرد، کلسیم سبز و آهن بنفش، تا ستاره‌شناسان بازیافت «مواد ستاره‌ای» کهکشانمان را بهتر بررسی کنند. موج انفجار بیرونی که هنوز در حال گسترش است به رنگ‌های آبی دیده می‌شود. نقطه‌ی درخشان نزدیک مرکز، ستاره‌ی نوترونی است؛ بازمانده‌ی بسیار چگال و فروپاشیده‌ی هسته‌ی آن ستاره‌ی پرجرم.