M2-9: سحابی بال‌های پروانه

آیا ستاره‌ها را بعد از مرگشان بهتر می‌شود به‌عنوان اثری هنری ستود؟ راستش ستاره‌ها معمولاً هنرمندانه‌ترین نمایش‌هایشان را درست هنگام مردن به راه می‌اندازند. در مورد ستاره‌های کم‌جرمی مثل خورشید ما و M2-9 که در این تصویر می‌بینید، ستاره با پرتاب کردن پوستهٔ گازی بیرونی‌اش از یک ستارهٔ معمولی به کوتولهٔ سفید تبدیل می‌شود. گازی که بیرون ریخته می‌شود اغلب نمایشی چشمگیر می‌سازد به نام سحابی سیاره‌نما که طی هزاران سال کم‌کم محو می‌شود.

M2-9 سحابی سیاره‌نمایی پروانه‌شکل است، در فاصلهٔ ۲۱۰۰ سال نوری، که اینجا با رنگ‌های نمایشی دیده می‌شود. بال‌های آن داستانی عجیب اما ناتمام را روایت می‌کنند. در مرکز، دو ستاره درون یک قرص گازی به دور هم می‌چرخند و اندازهٔ مدارشان ۱۰ برابر مدار پلوتون (Pluto) است. پوستهٔ پرتاب‌شدهٔ ستارهٔ در حال مرگ از قرص بیرون می‌زند و همین ظاهر دوقطبی را می‌سازد. دربارهٔ فرایندهای فیزیکی‌ای که سحابی‌های سیاره‌نما را پدید می‌آورند و شکل می‌دهند، هنوز چیزهای زیادی ناشناخته مانده است.