سه گانه لئو

این گروه محبوب به آسمان اوایل عصر در اطراف اعتدال مارس و بهار نیمکره شمالی می جهند. سه کهکشان با شکوه که در صورت فلکی برجسته لئو یافت می شوند، معروف به سه کهکشان لئو در یک میدان دید نجومی جمع می شوند. وقتی با تلسکوپ‌های معمولی هم عکس‌برداری می‌شود، می‌توان آن‌ها را به‌صورت جداگانه به‌عنوان NGC 3628 (سمت چپ)، M66 (پایین سمت راست) و M65 (بالا) معرفی کرد. هر سه کهکشان‌های مارپیچی بزرگ هستند، اما تمایل دارند که متفاوت به نظر برسند، زیرا قرص‌های کهکشانی آنها در زوایای مختلفی نسبت به خط دید ما کج شده است. NGC 3628 که با نام کهکشان همبرگر نیز شناخته می‌شود، به‌طور وسوسه‌انگیزی به‌صورت لبه‌به‌رو دیده می‌شود، با خطوط مبهم غباری که بر روی صفحه کهکشانی پف‌کرده‌اش می‌پیچد. دیسک های M66 و M65 هر دو به اندازه کافی متمایل هستند تا ساختار مارپیچی خود را به نمایش بگذارند. برهم‌کنش‌های گرانشی میان کهکشان‌های این گروه نشانه‌های آشکاری برجا گذاشته‌اند، از جمله دنباله‌های جزر و مدی و قرص تابیده و متورم NGC 3628 و بازوهای مارپیچی کشیدهٔ M66. این منظرهٔ باشکوه از منطقه بیش از ۱ درجه (دو ماه کامل) از آسمان را پوشش می‌دهد، در قابی که در فاصلهٔ برآوردشدهٔ ۳۰ میلیون سال نوری این سه‌گانه بیش از نیم میلیون سال نوری را در بر می‌گیرد.