باز کردن پیچ M51

بازوهای یک کهکشان مارپیچی بزرگ با وسعت ۶۰۰۰۰ سال نوری در این دگرگونی دیجیتالی پرتره پرتره تلسکوپ فضایی هابل ۲۰۰۵ از M51 باز می شوند. در واقع، M51 یکی از سحابی های مارپیچی اصلی است که بازوهای پیچ در پیچ آن با یک منحنی ریاضی معروف به مارپیچ لگاریتمی توصیف می شود، مارپیچی که جدایی آن به روشی هندسی با افزایش فاصله از مرکز رشد می کند. اعمال لگاریتم برای جابجایی مختصات پیکسل در تصویر هابل نسبت به مرکز M51 بازوهای مارپیچی کهکشان را در خطوط مستقیم مورب نقشه می‌کشد. تصویر دگرگون‌شده به‌طور چشمگیری نشان می‌دهد که بازوها توسط شکل‌گیری ستارگان ردیابی شده‌اند که با مناطق ستاره‌سازی صورتی مایل به صورتی و خوشه‌های ستاره‌ای جوان آبی پوشانده شده‌اند. با این حال، کهکشان همدم NGC 5195 (بالا) به نظر می‌رسد مسیر بازوی جلوی خود را تغییر می‌دهد، و خودش از این باز کردن M51 نسبتاً بی‌اثر می‌ماند. مارپیچ‌های لگاریتمی که به آن‌ها spira mirabilis (مارپیچ شگفت‌انگیز) هم می‌گویند، در طبیعت در همهٔ مقیاس‌ها پیدا می‌شوند.

برای نمونه، مارپیچ‌های لگاریتمی توصیفگر گردبادها، رد ذرات زیراتمی در اتاقک حباب و البته گل‌کلم هم هستند.