جونز-امبرسون ۱

سحابی سیاره‌نمای جونز-امبرسون ۱ (Jones-Emberson 1) کفن مرگ ستاره‌ای در حال مرگ و شبیه خورشید است. حدود ۱۶۰۰ سال نوری از زمین دورتر، به‌سوی صورت فلکی تیزبین سیاه‌گوش (Lynx) است. این بازماندهٔ در حال گسترش، که قطرش حدود ۴ سال نوری است، جو ستاره‌ای است که به فضای میان‌ستاره‌ای افشانده شد، زمانی که ذخیرهٔ مرکزی هیدروژن و سپس هلیوم ستاره برای همجوشی پس از میلیاردها سال سرانجام تمام شد. نزدیک مرکز سحابی آنچه از هستهٔ ستاره مانده دیده می‌شود: کوتولهٔ سفید داغ و آبی‌فام.

این سحابی، که PK 164 +۳۱.۱ هم نامیده می‌شود، کم‌نور است و دیدنش در چشمی تلسکوپ بسیار دشوار. اما این تصویر عمیق پهن‌باند، که ۲۲ ساعت نوردهی را ترکیب کرده، آن را با جزئیاتی استثنایی نشان می‌دهد. ستاره‌های راه شیری و کهکشان‌های پس‌زمینه از سراسر جهان در این میدان دید روشن پراکنده‌اند. جونز-امبرسون ۱ بر صحنهٔ کیهانی گذراست و طی چند هزار سال آینده محو می‌شود، اما کوتولهٔ سفید داغ مرکزش میلیاردها سال طول می‌کشد تا سرد شود.