غروب زمین

«و به همهٔ شما آن پایین روی زمین و دور زمین، دوستتان داریم، از ماه. آن‌سوی ماه می‌بینیمتان.» این را ویکتور گلاور، خلبان آرتمیس ۲، در ۶ آوریل ساعت ۶:۴۴ بعدازظهر به وقت شرق آمریکا گفت، هنگامی که ۸٫۳ میلیارد منهای چهار نفر و یک زمین زیر افق ماه فرو می‌رفتند. فضاپیمای اوریون، اینتگریتی، سپس در پرواز هفت‌ساعتهٔ دور ماه‌اش به پشت ماه رفت. خدمه نواحی هرگز دیده‌نشدهٔ سمت پنهان ماه را توصیف کردند، سمتی که از نظر آتشفشانی به‌طرز گیج‌کننده‌ای از سمت نزدیک کم‌فعالیت‌تر است. مشاهدات تازهٔ قله‌ها، کف‌ها، پلکان‌ها و حلقه‌های دهانه‌های حفظ‌شده روی سطح ماه به سر هم کردن تاریخچهٔ برخوردهای منظومهٔ شمسی کمک خواهد کرد.

در میان توصیف‌های فراوان سطح، خدمه یکی از بهترین حوضه‌های حفظ‌شدهٔ ماه، حوضهٔ اورینتال (Orientale)، را دیدند و دو دهانهٔ تازه شناسایی کردند. وقتی زمین بالای افق ماه برآمد و اینتگریتی راه بازگشت به خانه را آغاز کرد، کریستینا کاک، متخصص مأموریت آرتمیس ۲، مأموریت بزرگ‌تر بشریت را اثرگذار خلاصه کرد: «...ما همیشه زمین را انتخاب خواهیم کرد. همیشه همدیگر را انتخاب خواهیم کرد.»