بازمانده ابرنواختر ذات‌الکرسی A

ستاره‌های بزرگ در کهکشان راه شیری ما زندگی شگفت‌انگیزی دارند. آن‌ها از ابرهای عظیم کیهانی شکل می‌گیرند، هسته‌شان روشن می‌شود و عناصر سنگین را در دل خود می‌سازند. بعد از فقط چند میلیون سال، مواد غنی شده‌شان را با یک انفجار بزرگ به فضا پرتاب می‌کنند و این مواد می‌تواند دوباره شروعی برای شکل‌گیری ستاره‌های جدید باشد. ابر باقی‌مانده‌ای که به ذات‌الکرسی A معروف است، نمونه‌ای از این مرحله پایانی زندگی یک ستاره است. نوری که از انفجار ابرنواختری این بازمانده به وجود آمد، حدود ۳۵۰ سال پیش برای اولین بار در آسمان زمین دیده شد، هرچند رسیدن این نور به ما ۱۱ هزار سال طول کشید. این تصویر واضح که با دوربین NIRCam تلسکوپ فضایی جیمز وب گرفته شده، رشته‌ها و گره‌های داغ باقی‌مانده از این انفجار را نشان می‌دهد. پوسته بیرونی و سفیدرنگی که شبیه دود است و موج انفجار را نشان می‌دهد، حدود ۲۰ سال نوری پهنا دارد. مجموعه‌ای از پژواک‌های نوری حاصل از انفجار فاجعه‌بار ستاره پرجرم نیز در تصاویر دقیق وب از محیط میان‌ستاره‌ای پیرامون شناسایی شده است.