آی‌سی ۲۵۷۴: سحابی کادینگتون

معمولاً کهکشان‌های مارپیچی بزرگ همه توجه‌ها را به خودشان جلب می‌کنند، چون خوشه‌های ستاره‌ای جوان و آبی‌رنگ‌شان را در بازوهای مارپیچی زیبا به نمایش می‌گذارند. اما کهکشان‌های کوچک و نامنظم هم ستاره‌سازی می‌کنند. در واقع، کهکشان کوتوله آی‌سی ۲۵۷۴ نشانه‌های واضحی از فعالیت شدید ستاره‌سازی را در مناطق قرمز رنگ و درخشان گاز هیدروژن نشان می‌دهد. درست مثل کهکشان‌های مارپیچی، مناطق پرآشوب ستاره‌ساز در آی‌سی ۲۵۷۴ با بادهای ستاره‌ای و انفجارهای ابرنواختری به هم می‌خورند و مواد را به فضای میان‌ستاره‌ای کهکشان پرتاب می‌کنند و باعث شکل‌گیری ستاره‌های جدید می‌شوند.

آی‌سی ۲۵۷۴ فقط حدود ۱۲ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد و عضوی از گروه کهکشانی M81 است که در صورت فلکی دب اکبر دیده می‌شود. IC 2574 که سحابی کادینگتون (Coddington's Nebula) هم نامیده می‌شود، جهانی جزیره‌ای کم‌نور اما جذاب است، حدود ۵۰ هزار سال نوری پهنا دارد و ادوین کادینگتون (Edwin Coddington)، اخترشناس آمریکایی، آن را در سال ۱۸۹۸ کشف کرد.