گرفتار در تار: تصویری از ادغام دو سیاه‌چاله در سحابی رتیل

چطور میشه چیزی رو دید که نامرئیه؟ سیاه‌چاله‌ها به راحتی دیده نمی‌شن، اما ستاره‌شناسا می‌تونن با بررسی تاثیرات گرانشی اون‌ها روی ماده، نور و حتی خود فضا-زمان پیداشون کنن. تصویری که اینجا می‌بینید، ترکیبیه از یک شبیه‌سازی کامپیوتری از دو سیاه‌چاله که در حال رقص پایانی و ادغام با هم هستن و یک عکس واقعی از سحابی رتیل که در پس‌زمینه قرار داره. با اینکه سیاه‌چاله‌ها خودشون نوری از خودشون نمی‌دن، ولی مسیر نور رو خم می‌کنن و مثل یک عدسی گرانشی عمل می‌کنن. به همین خاطر، سحابی پشت سرشون خیلی کشیده و کج دیده می‌شه و حلقه‌های انیشتین و چند تصویر مختلف از سحابی به وجود میاد. سحابی رتیل توی ابر ماژلانی بزرگ قرار داره؛ این ابر یکی از کهکشان‌های کوچیکیه که دور کهکشان راه شیری می‌چرخه و حدود ۱۶۰ هزار سال نوری از ما فاصله داره. این خیلی نزدیک‌تر از هر ادغام دو سیاه‌چاله‌ایه که تا حالا کشف شده. احتمالاً هرگز ادغامی را این‌قدر نزدیک خانهٔ خودمان شناسایی نخواهیم کرد!