دانشنامهمنظومهٔ شمسیجرم آسمانی
نپتون Neptune
نپتون هشتمین و دورترین سیارهٔ منظومهٔ شمسی و یک غول یخی است؛ جهانی بدون سطح قابلفرود، با جوّی پرباد، حلقههای کمنور و قمر بزرگ تریتون.

مشخصات
| به دور | خورشید |
|---|---|
| قدر ظاهری در مقابله | حدود ۷٫۷ |
| شعاع میانگین حجمی | ۲۴٬۶۲۲ کیلومتر؛ در تراز فشار ۱ بار |
| قطر استوایی | ۴۹٬۵۲۸ کیلومتر؛ در تراز فشار ۱ بار |
| چگالی میانگین | ۱٫۶۳۸ گرم بر سانتیمترمکعب |
| دورهٔ مداری | حدود ۱۶۵ سال زمینی |
| دورهٔ چرخش | حدود ۱۶ ساعت؛ جوّ چرخش تفاضلی دارد |
| دورترین فاصله از خورشید | حدود ۴٫۵۶ میلیارد کیلومتر |
| نزدیکترین فاصله از خورشید | حدود ۴٫۴۷ میلیارد کیلومتر |
| خروج از مرکز مدار | حدود ۰٫۰۱ |
| میل مدار نسبت به دایرهالبروج | حدود ۱٫۷۷ درجه |
| کشف | رصد: گاله؛ پیشبینی: لووریه و آدامز |
| تاریخ کشف | ۲۳ سپتامبر ۱۸۴۶ |
| قمرهای شناختهشده | ۱۶؛ منبع ناسا، مشاهدهٔ ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ |
بر پایهٔ منابع بازبینیشدهٔ این مدخل.
زندههمین حالا
نپتون در آسمان تهران
- ارتفاع از افق
- —
- طلوع
- —
- غروب
- —
- فاصله از زمین
- —
- صورت فلکی
- —
- قدر
- —
در مرورگر شما حساب میشود؛ شهرتان جایی فرستاده نمیشود.
در عکسهای مشهور، نپتون کرهای آبی با ابرهای روشن است. اما اگر تلسکوپ کوچکی را به سویش بگیرید، احتمالاً ابتدا چیزی شبیه یک ستارهٔ کمنور میبینید. میان این نقطه و آن عکس، هم فاصلهٔ بسیار بزرگی وجود دارد، هم ابزار و پردازشی که تصویر را ساختهاند. شناخت نپتون از همین تفاوت شروع میشود: چه چیزی را واقعاً دیدهایم، چه چیزی را از اندازهگیریها فهمیدهایم و کجا هنوز به مدلها تکیه داریم؟
بهطور خلاصه
نپتون (Neptune) هشتمین سیاره از خورشید است و حدود ۱۶۵ سال زمینی طول میکشد تا یک دور مدارش را طی کند. نام «غول یخی» به مواد سازندهٔ آن اشاره دارد، نه به زمینی پوشیده از یخ. متان در جوّ نپتون بخشی از نور سرخ را جذب میکند، اما رنگ عکسها به طول موج و پردازش هم وابسته است. تا مشاهدهٔ منابع ناسا در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶، نپتون ۱۶ قمر شناختهشده دارد و وویجر ۲ تنها فضاپیمایی است که از کنارش گذشته است.
چگونه سیارهای را پیش از دیدن پیدا کردند؟
نپتون را از اثر گرانشش بر حرکت اورانوس پیشبینی کردند و سپس با تلسکوپ یافتند. وقتی اخترشناسان موقعیتهای اندازهگیریشدهٔ اورانوس را با مدار محاسبهشده مقایسه میکردند، اختلافی میدیدند که نیاز به توضیح داشت. یک احتمال این بود که جرم دیگری در بیرون مدار اورانوس، آن را اندکی از مسیر پیشبینیشده منحرف میکند.
اوربن لووریه (Urbain Le Verrier) در فرانسه و جان کوچ آدامز (John Couch Adams) در انگلستان، مستقل از یکدیگر دربارهٔ چنین سیارهای محاسبه کردند. لووریه نتیجهٔ خود را برای رصدخانهٔ برلین فرستاد. یوهان گاله (Johann Galle) در ۲۳ سپتامبر ۱۸۴۶ نپتون را نزدیک موقعیت پیشنهادی یافت. بنابراین «کاشف» در این ماجرا تنها یک نقش ندارد: پیشبینی موقعیت و شناسایی رصدی، دو کار متفاوتاند.
برای فهم دشواری کار، تصور کنید رد چرخ یک خودرو را میبینید و از انحرافش حدس میزنید جایی بیرون تصویر نیرویی به آن وارد شده است. یافتن نیروی احتمالی آسانتر از تعیین جای دقیق عامل آن نیست. در مسئلهٔ نپتون، جرم و فاصله و موقعیت سیارهٔ پنهان باید طوری انتخاب میشدند که اختلال دیدهشده را توضیح دهند.
این کشف شاهد نیرومندی برای کارایی قانون گرانش عمومی نیوتن بود. بااینحال، هر اختلافی میان محاسبه و رصد الزاماً به معنای وجود سیارهٔ تازه نیست؛ خطای اندازهگیری یا نقص مدل نیز میتواند دخیل باشد. بخش تعیینکنندهٔ داستان نپتون، آزمون پیشبینی با مشاهده بود. محاسبه گفت کجا بگردیم و آسمان اجازه داد جواب را بسنجیم.
دوری نپتون چه بلایی سر سال و روز میآورد؟
سال نپتون بسیار طولانی است، اما روزش از روز زمین کوتاهتر است. فاصلهٔ میانگین نپتون از خورشید حدود ۳۰ واحد نجومی است؛ هر واحد نجومی تقریباً فاصلهٔ میانگین زمین و خورشید است. نپتون در چنین مداری حدود ۱۶۵ سال زمینی برای یک گردش کامل زمان میخواهد. نخستین دور کاملش پس از کشف در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید؛ البته سیاره پیش از کشف هم میلیاردها سال مشغول گردش بود.
طول روز و طول سال را نباید از هم نتیجه گرفت. سال به حرکت سیاره در مدار مربوط است و روز به چرخش آن به دور محورش. برای نپتون دورهٔ چرخش معمولاً حدود ۱۶ ساعت گزارش میشود. چون سطح جامدی با نشانهای ثابت در دسترس نداریم و جوّ در عرضهای مختلف یکسان نمیچرخد، دنبالکردن یک ابر لزوماً همان ساعت چرخش درون سیاره را به دست نمیدهد.
فاصلهٔ نپتون از زمین هم عددی ثابت نیست. زمین و نپتون هر دو در حرکتاند و هندسهٔ مدارشان عوض میشود. وقتی دربارهٔ «فاصلهٔ نپتون» میخوانید، بپرسید فاصله از خورشید است یا زمین، میانگین است یا مقدار مربوط به یک تاریخ. همین پرسش کوچک جلوی بسیاری از مقایسههای نادرست را میگیرد.
دوری از خورشید به معنای دریافت نور کمتر است، اما بهتنهایی همهٔ رفتار جوّ را تعیین نمیکند. گرمایی که از درون سیاره بیرون میآید نیز در حساب انرژی وارد میشود. برای فهم آبوهوا، تنها دانستن فاصله کافی نیست.
چرا «غول یخی» جای ایستادن ندارد؟
نپتون غول یخی نام دارد چون در مدلهای ساختارش، مواد سنگینتر از هیدروژن و هلیوم، مانند آب، آمونیاک و متان، سهم مهمی دارند. اخترشناسان این مواد را در بحث تشکیل سیارهها «یخ» مینامند؛ نامی که دربارهٔ ترکیب و شرایط شکلگیری به کار میرود. این واژه تضمین نمیکند همان مواد امروز به شکل یخِ فریزر باشند.
جوّ بیرونی نپتون بیشتر از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده و متان نیز در آن وجود دارد. در عمق، فشار و دما افزایش مییابند. مدلها بخش بزرگی از درون را مادهای داغ و چگال توصیف میکنند که رفتارش با آب و یخ روزمره فرق دارد. تعبیرهایی مانند «اقیانوس درون نپتون» اگر بی توضیح به کار بروند، تصویری از ساحل و آب قابلشنا به ذهن میآورند که گمراهکننده است.
نپتون مرز جامد و قابلفرودی مانند سطح زمین ندارد. اگر وسیلهای در جوّ آن پایین برود، با فشار و دمای رو به افزایش روبهرو میشود؛ رسیدن به یک کف مشخص، مانند فرود روی مریخ، توصیف مناسبی نیست. احتمال وجود ناحیهای سنگی در مرکز، این واقعیت را عوض نمیکند: هستهٔ احتمالی، سطح در دسترسِ سیاره نیست.
دانستههای ما از درون نپتون عمدتاً از جرم، اندازه، گرانش و ویژگیهای جوّ میآیند. پژوهشگران مدلی میسازند و بررسی میکنند آیا این اندازهگیریها را توضیح میدهد یا نه. هیچ کاوشگری از لایههای عمیق نپتون نمونه نیاورده است. پس نقاشیِ برش درونی را باید راهنمای یک مدل خواند، نه عکسِ چیزی که حفاری کردهایم.
حتی عدد اندازه هم به تعریف نیاز دارد. برای این سیارهٔ اندکی تختشده، شعاع قطبی، شعاع استوایی و شعاع میانگین یکسان نیستند. شعاع معمولاً نسبت به تراز فشار مشخصی در جوّ تعریف میشود. اگر دو عدد ظاهراً ناسازگار دیدید، پیش از انتخاب یکی، برچسب آنها را بخوانید.
آبیِ نپتون چقدر متعلق به خود سیاره است؟
رنگ نپتون در نور مرئی به جذب نور در جوّ و رفتار ذرات معلق وابسته است، اما رنگ هر تصویر را باید جداگانه سنجید. متان بخشی از طول موجهای سرخ را جذب میکند؛ در نتیجه سهم نسبی نور آبی در نوری که به ما میرسد بیشتر میشود. عبارت سادهٔ «متان نور آبی تولید میکند» درست نیست: اینجا بیشتر با گزینش و پراکندگی نور خورشید سروکار داریم.
متان تنها بازیگر نیست. ذرات معلق و مه در لایههای مختلف جوّ بر روشنایی و رنگ اثر میگذارند. پژوهشی که ناسا در سال ۲۰۲۲ شرح داده، تفاوت لایهٔ مه را بخشی از توضیح تفاوت رنگ اورانوس و نپتون میداند. این توضیح یک مدل مبتنی بر دادههای رصدی است؛ دلیلی ندارد آن را به جملهٔ قطعیِ «مادهای ناشناخته نپتون را آبیتر میکند» تبدیل کنیم.
بازپردازش رنگسنجی تصاویر در پژوهشی که دانشگاه آکسفورد در سال ۲۰۲۴ گزارش کرد، نشان داد نپتون و اورانوس هر دو آبی مایل به سبز و از نظر رنگ به هم نزدیکاند؛ نپتون اندکی آبیتر است. پژوهشگران برای تنظیم دوبارهٔ رنگ تصاویر از دادههای طیفی کمک گرفتند. آبی تیرهٔ بسیاری از نماهای مشهور وویجر، حاصل تقویت رنگ و کنتراست برای آشکارکردن ساختارهای جوّ بود؛ پس تفاوت چشمگیر آن عکسها را نباید مستقیماً تفاوت واقعی دو سیاره دانست.

نمای وویجر ۲ ساختارهای جوّ نپتون را نشان میدهد؛ شدت رنگ این تصویر پردازششده را نباید بی توضیح رنگی دانست که چشم انسان میدید.
دوربین فضاپیما نیز دقیقاً مانند چشم کار نمیکند. ممکن است چند تصویرِ گرفتهشده از پشت فیلترهای متفاوت با هم ترکیب شوند یا کنتراست برای آشکارکردن جزئیات تغییر کند. چنین تصویری همچنان دادهٔ علمی باارزشی دارد؛ تنها باید بدانیم کدام ویژگی را برای نمایش برجسته کردهاند.
تصاویر فروسرخ تلسکوپ فضایی جیمز وب (James Webb Space Telescope) قدم دیگری از دید انسان فاصله دارند. چشم ما فروسرخ را نمیبیند، پس برای نمایش، به بازههای آن رنگهای مرئی نسبت میدهند. نپتون ممکن است در چنین تصویری تیره و ابرها یا حلقههایش روشن باشند. این تفاوت به معنای عوضشدن رنگ واقعی سیاره نیست؛ ابزار، بخش دیگری از نور را اندازه گرفته است. هنگام دیدن هر عکس، طول موج و شرح پردازش را کنار منظره بخوانید.
در این سرمای دوردست چرا باد چنین تند است؟
جوّ نپتون بسیار فعال است و بادهایش میتوانند به حدود ۲۰۰۰ کیلومتر بر ساعت برسند. این سرعت را از حرکت ساختارهای جوّی، مانند ابرها، استنباط میکنند. عددی برای سراسر سیاره و همهٔ زمانها نیست؛ باد در عرضها و شرایط مختلف تفاوت دارد.
لکهٔ تیرهٔ بزرگ که وویجر ۲ دید، یکی از شناختهشدهترین نشانههای این فعالیت بود. لکهٔ تیره را نباید سوراخی در سیاره یا خشکیای زیر ابرها تصور کرد؛ با ساختاری در جوّ روبهرو هستیم. لکهها و ابرهای نپتون تغییر میکنند و عکس یک زمان، نقشهٔ دائمی آبوهوای آن نیست.
پرسش طبیعی این است که چنین جوّ پرجنبوجوشی انرژی خود را از کجا میگیرد. نپتون تنها مصرفکنندهٔ نور کمجان خورشید نیست و از درون نیز گرما بیرون میدهد. چرخش سیاره و حرکت ماده در جوّ در شکلگیری گردشها نقش دارند. بااینحال، دانستن این عوامل به معنای حل کامل مسئلهٔ سرعت بادها نیست؛ سازوکارهای جوّی و سهم دقیق آنها هنوز موضوع پژوهشاند.
برای مقایسهٔ دما با اورانوس نیز باید لایه و روش اندازهگیری را مشخص کنیم. «دورتر از خورشید» الزاماً به معنی «کمترین دما در هر بخش جوّ» نیست. جوّ یک دماسنج واحد ندارد. مقایسهای که فشار یا ارتفاعِ اندازهگیری را حذف کند، از یک عدد درست هم میتواند نتیجهای نادرست بسازد.
حلقهها و تریتون چه داستانی تعریف میکنند؟
نپتون دستکم پنج حلقهٔ اصلی دارد و تریتون (Triton)، بزرگترین قمرش، سرنخی از تاریخ پیچیدهٔ این سامانه است. حلقهها کمنورند و منظرهٔ روشن و پهنِ حلقههای زحل را تکرار نمیکنند. در بعضی بخشها، ماده به شکل کمانهایی متراکمتر دیده میشود؛ بنابراین حلقه را همیشه نواری با روشنایی یکنواخت تصور نکنید.
در منابع ناسا که در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ مشاهده شدند، شمار قمرهای شناختهشدهٔ نپتون ۱۶ است. این شمار، تعدادِ شناساییشده است؛ نه تضمینی که هیچ قمر کوچک دیگری وجود ندارد. ممکن است زیر یک تصویر قدیمی هنوز عدد ۱۴ را ببینید. اگر تصویر مربوط به سال ۲۰۲۲ باشد، عددِ زمان تهیهٔ شرح آن را نباید بیتاریخ به امروز منتقل کرد.
تریتون خلاف جهت چرخش نپتون به دور سیاره میگردد؛ چنین مداری را «پسگرد» مینامند. این ویژگی قرینهٔ مهمی است که تریتون احتمالاً ابتدا جسمی مستقل بوده و بعد در گرانش نپتون به دام افتاده است. خودِ بهدامافتادن را کسی ندیده؛ این تفسیر از مدار امروز و مدلهای تحول سامانه به دست میآید.

این نمای تریتون موزاییکی از تصاویر وویجر ۲ است؛ جزئیات سطح قمر را نشان میدهد و یک عکس تکفریم از تمام آن نیست.
وویجر ۲ روی تریتون نشانههایی از فوارههای فعال دید. برای این جهان سرد، فعالیت میتواند به مواد فرّار و یخی مربوط باشد، نه گدازهٔ داغی که از آتشفشان زمینی انتظار داریم. تعبیر «آتشفشان یخی» به توضیح نیاز دارد و نباید صرفاً تصویر یک کوه زمینی با رنگ سفید را در ذهن بسازد.
تریتون برای پژوهشگران جالب است چون هم سطحی دارد که میتوان نقشهبرداری کرد، هم مداری که دربارهٔ گذشته خبر میدهد. فهم یک سیاره فقط از خود سیاره نمیآید؛ همراهانش هم بخشی از شواهد را نگه داشتهاند.
از آسمان ایران چه چیزی میتوان دید؟
نپتون با چشم غیرمسلح دیده نمیشود و رصدش بیشتر تمرینِ پیداکردن درست یک جرم است تا دیدن منظرهای پرجزئیات. قدر ظاهری، یعنی شاخص روشنایی جرم از دید ما، نزدیک مقابله برای نپتون حدود ۷٫۷ است؛ عدد بزرگتر به معنی کمنورتر بودن است. در دوربین دوچشمیِ مناسب و شرایط مساعد ممکن است مانند نقطهای میان ستارهها دیده شود. تشخیصش بدون نقشه دشوار است.
برای تهران، شیراز یا هر شهر دیگر، ابتدا مکان و زمان درست را در آسمان زندهٔ فلکبین انتخاب کنید. جای نپتون را از نقشهٔ همان شب بگیرید؛ مختصاتِ نوشتهشده در یک مطلب قدیمی راهنمای قابلاعتمادی برای همیشه نیست. بهتر است جرم بالاتر از افق باشد، چون نزدیک افق نور مسیر بیشتری در جوّ زمین طی میکند و تصویر معمولاً ناپایدارتر است.
در تلسکوپ، قرص نپتون بسیار کوچک است. بزرگنمایی بیشتر زمانی کمک میکند که هوا آرام، فوکوس درست و ابزار مناسب باشد؛ زیادکردن آن بهتنهایی جزئیات وویجر را تحویل نمیدهد. آلودگی نوری یافتن ستارههای راهنما را دشوار میکند و آشفتگی هوا هم تشخیص قرص کوچک را محدود میکند. حتی زیر آسمان تاریک کویر، فاصلهٔ سیاره سر جایش میماند.
پیش از سفر رصدی، همین تمرین را از جایی امن و آشنا انجام دهید. برای دیدن نپتون لازم نیست از نخستین شب راهی کویر شوید. موفقیت نخست، شناختن نقطهٔ درست است؛ رنگ و قرص، اگر شرایط اجازه دهد، بعد میآیند.
وویجر چه آورد و چه چیزهایی هنوز کم است؟
وویجر ۲ (Voyager 2) در ۲۵ اوت ۱۹۸۹ از کنار نپتون گذشت و تا مشاهدهٔ منابع در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶، تنها فضاپیمای بازدیدکنندهٔ آن است. این گذر تصاویر نزدیکِ جوّ، حلقهها و تریتون و اندازهگیریهایی فراهم کرد که هنوز پایهٔ مهم شناخت سامانهاند.
گذر نزدیک با گردش طولانی در مدار فرق دارد. وویجر فرصت محدودی برای بررسی سامانه داشت و نمیتوانست چندین فصلِ نپتون را از همان فاصلهٔ نزدیک دنبال کند. از سوی دیگر، تلسکوپهای زمینی و فضایی اجازه میدهند تغییرهای سیاره را در طول زمان ببینیم. این دو نوع مشاهده مکملاند: یکی جزئیات نزدیک در یک بازهٔ کوتاه میدهد و دیگری روند تغییر را از دور ثبت میکند.
مرز دانستهها روشن است: درون سیاره هنوز با مدل بررسی میشود، منشأ و تحول حلقهها پرسش دارد و پویایی جوّ به پایش بیشتر نیاز دارد. اگر قصد ادامهٔ رصد دارید، یک مشاهدهٔ تاریخدار از خودتان بسازید. اگر بیشتر به عکسها علاقه دارید، دو تصویر با طول موج متفاوت را مقایسه کنید و بپرسید هر کدام چه چیزی را آشکار میکند. نپتون در چشمی تلسکوپ کوچک است، اما تمرین خوبی برای بزرگترکردن دقت نگاه ماست.
پرسشهای رایج
نپتون چیست و کجای منظومهٔ شمسی است؟
نپتون هشتمین و دورترین سیارهٔ منظومهٔ شمسی از خورشید است و در گروه غولهای یخی قرار دارد. فاصلهٔ میانگین نپتون از خورشید حدود ۳۰ واحد نجومی است. جوّ بیرونی آن بیشتر هیدروژن و هلیوم دارد، اما نام غول یخی به سهم مهم موادی مانند آب، آمونیاک و متان در مدل ساختار سیاره اشاره میکند.
چرا نپتون در عکسها آبی است؟
متان جوّ نپتون بخشی از نور سرخ را جذب میکند و ذرات معلق هم بر رنگ اثر دارند. بازپردازش رنگسنجی پژوهش ۲۰۲۴ نشان داد نپتون و اورانوس هر دو آبی مایل به سبزند؛ نپتون اندکی آبیتر است. آبی تیرهٔ بسیاری از عکسهای مشهور وویجر حاصل تقویت رنگ و کنتراست است. رنگ تصاویر فروسرخ نپتون نیز برای نمایش دادهها نگاشت میشود.
آیا نپتون سطح جامد دارد و میتوان روی آن فرود آمد؟
نپتون سطح جامد و قابلفرودی مانند زمین یا مریخ ندارد. جوّ آن در عمق به نواحی پرفشارتر و داغتر میرسد و مدلها مادهٔ چگالِ درونی را توصیف میکنند. احتمال وجود هستهای سنگی به معنی وجود زمین قابلایستادن نیست. هیچ کاوشگری در لایههای عمیق نپتون نمونهبرداری نکرده و جزئیات درون آن همچنان با مدلها بررسی میشود.
نپتون چند قمر دارد؟
در صفحهٔ قمرهای ناسا که در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ مشاهده شد، نپتون ۱۶ قمر شناختهشده دارد. این عدد با کشف و تأیید قمرهای تازه میتواند تغییر کند و تعداد نهایی همهٔ قمرهای احتمالی نیست. بزرگترین قمر نپتون تریتون نام دارد و خلاف جهت چرخش سیاره در مدار میگردد؛ این مدار نشانهای از بهدامافتادن احتمالی آن است.
چه کسی نپتون را کشف کرد؟
یوهان گاله در ۲۳ سپتامبر ۱۸۴۶ نپتون را در رصدخانهٔ برلین نزدیک موقعیت پیشنهادی اوربن لووریه یافت. لووریه و جان کوچ آدامز مستقل از یکدیگر وجود و موقعیت سیارهای مؤثر بر مدار اورانوس را محاسبه کرده بودند. در کشف نپتون باید نقشِ پیشبینی ریاضی را از شناسایی رصدی جدا کرد؛ هر دو برای نتیجهٔ نهایی مهم بودند.
یک سال و یک روز نپتون چقدر است؟
یک سال نپتون، یعنی یک گردش کامل به دور خورشید، حدود ۱۶۵ سال زمینی طول میکشد. دورهٔ چرخش نپتون به دور محورش حدود ۱۶ ساعت گزارش میشود. این دو زمان به حرکتهای متفاوت مربوطاند. چون نپتون سطح جامدِ قابلمشاهده ندارد و جوّ آن چرخش تفاضلی دارد، حرکت هر ابر را نمیتوان مستقیماً طول روز سیاره دانست.
آیا نپتون با چشم غیرمسلح دیده میشود؟
نپتون با چشم غیرمسلح دیده نمیشود؛ قدر ظاهری آن نزدیک مقابله حدود ۷٫۷ است. برای یافتن نپتون به نقشهٔ دقیق و دوربین دوچشمی یا تلسکوپ در شرایط مناسب نیاز دارید. در دوچشمی بیشتر مانند نقطه دیده میشود و قرصش در تلسکوپ هم کوچک است. عکسهای نزدیک وویجر نمایی نیستند که در رصد آماتوری انتظار داشته باشید.
منابع
- Neptune Facts · NASA · مشاهدهٔ پژوهشگر: 2026-10-13
- Neptune Fact Sheet · NASA/NSSDCA · مشاهدهٔ پژوهشگر: 2026-10-13
- Neptune Moons · NASA · مشاهدهٔ پژوهشگر: 2026-10-13
- Voyager 2 · NASA · مشاهدهٔ پژوهشگر: 2026-10-13
- Neptune (NIRCam) · NASA/ESA/CSA/STScI · تصویر: 2022؛ مشاهدهٔ پژوهشگر: 2026-10-13
- Why Uranus and Neptune Are Different Colors · NASA · 2022-05-31
- All About Neptune · NASA Space Place · 2024-02-26
- New images reveal what Neptune and Uranus really look like · University of Oxford · 2024-01-05
آخرین بازبینی:
راهنما و مقاله
برای خواندن بیشتر
فکت علمی
دانستنیها
اخبار نجوم
در خبرها
- ۲۹ آباندو سیارک باستانی پشت سر نپتون پیدا شدند
- ۲۸ آبانغبارهای فضایی از آب غنی از اکسیژن سنگین خبر میدهند
- ۱۸ آبانروبین جرمی با مدار پسگرد آنسوی نپتون یافت
- ۱۶ آبانمیدانهای مغناطیسی نامنظم اورانوس و نپتون، برخلاف الگوی زمین
- ۹ آبانرصدخانهٔ روبین دو تروجان نپتون را پیدا کرد
- ۲۸ مهراورانوس و نپتون شاید گذشتهٔ یکسانی نداشته باشند
تصویر روز ناسا
در تصویرهای روز
نپتون از نگاه وویجر۳۰ آبان ۱۴۰۵- پرواز از کنار قمر تریتون نپتون۲ تیر ۱۴۰۵
رقص عقبگرد زحل و نپتون۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵
پاناستارز و سیارات۲۹ فروردین ۱۴۰۵
نپتون در شب۱۹ آبان ۱۴۰۳
غول یخی حلقهدار نپتون۱۶ شهریور ۱۴۰۳
پرتره خانوادگی منظومه شمسی۲۳ تیر ۱۴۰۳
باغ وحش سیارات فراخورشیدی: ستارههای دیگر۱۸ تیر ۱۴۰۳
نپتون غول پیکر یخی حلقه دار۲۸ مرداد ۱۴۰۲
هلال نپتون و تریتون۶ خرداد ۱۴۰۲
نپتون، غول یخی حلقهدار۱ مهر ۱۴۰۱
ردّ سیارههای منظومهٔ شمسی۱۰ تیر ۱۴۰۱
در چنین روزی
در تاریخ علم
زیرمجموعهها
در همان خبرها
مدخلهایی که با نپتون در یک خبر آمدهاند.
پیوند به اینجا
مدخلهایی که در متنشان از نپتون گفتهاند.







