در آغوش بازوهای NGC 1097

کهکشان مارپیچی NGC 1097 در آسمان جنوب می‌درخشد، حدود ۴۵ میلیون سال نوری دورتر در صورت فلکی کوره (Fornax). بازوهای مارپیچی آبی‌اش در این پرتره‌ٔ رنگارنگ کهکشان با ناحیه‌های ستاره‌ساز صورتی‌فام خال‌خالی شده است. به نظر می‌رسد آن‌ها دور یک کهکشان همدم کوچک بالا و سمت راست مرکز، حدود ۴۰٬۰۰۰ سال نوری از هستهٔ درخشان مارپیچ، پیچیده‌اند. اما این تنها ویژگی عجیب NGC 1097 نیست.

این نوردهی بسیار ژرف به فوران‌هایی کم‌نور و اسرارآمیز اشاره دارد که به‌روشنی فراتر از بازوهای آبی‌فام کشیده شده‌اند. در واقع چهار فورانِ کم‌نور در تصویرهای نوری NGC 1097 شناسایی شده است. این فوران‌ها شکل X به مرکز هستهٔ کهکشان رسم می‌کنند، اما احتمالاً از آنجا سرچشمه نمی‌گیرند. در عوض، می‌توانند جریان‌های ستاره‌ای فسیلی باشند، ردهایی که از به دام افتادن و متلاشی شدن کهکشانی بسیار کوچک‌تر در گذشتهٔ باستانی این مارپیچ بزرگ برجا مانده است. NGC 1097 یک کهکشان سیفرت (Seyfert) است و هسته‌اش هم یک سیاه‌چالهٔ ابرپرجرم دارد.