کهکشان فعال NGC 1275

کهکشان فعال NGC 1275 عضو مرکزی و غالب خوشهٔ کهکشانی بزرگ و نسبتاً نزدیک برساوش (Perseus) است. این کهکشان فعال در طول‌موج‌های مرئی وحشی به نظر می‌رسد و همچنین منبع پرتوان پرتو ایکس و تابش رادیویی است. NGC 1275 با سقوط کهکشان‌های کامل در آن ماده را می‌بلعد و سرانجام سیاهچالهٔ پرجرم هسته‌اش را تغذیه می‌کند. این تصویر ترکیبی رنگی از داده‌های تلسکوپ فضایی هابل در ۲۰۰۶ ساخته شده و پس‌ماندهٔ کهکشانی حاصل و رشته‌های گاز درخشان، که بعضی تا ۲۰۰۰۰ سال نوری طول دارند، را برجسته می‌کند.

این رشته‌ها در NGC 1275 باقی می‌مانند، با اینکه آشوب برخوردهای کهکشانی باید آن‌ها را نابود کند. چه چیزی رشته‌ها را کنار هم نگه می‌دارد؟ مشاهدات نشان می‌دهند این ساختارها، که فعالیت سیاهچاله از مرکز کهکشان به بیرون رانده، با میدان‌های مغناطیسی کنار هم نگه داشته می‌شوند. NGC 1275 که Perseus A هم نامیده می‌شود، بیش از ۱۰۰۰۰۰ سال نوری پهناست و حدود ۲۳۰ میلیون سال نوری دورتر است.