جهان قابل مشاهده

تا چه فاصله‌ای می‌تونی ببینی؟ هر چیزی که الان می‌تونی ببینی و هر چیزی که ممکنه بتونی ببینی، اگه چشمهات می‌تونستن همه نوع تابش رو تشخیص بدن، همون جهان قابل مشاهده‌ست. دورترین نوری که می‌تونیم ببینیم، از پس‌زمینه‌ی مایکروویو کیهانی میاد؛ زمانی حدود ۱۳.۸ میلیارد سال پیش که جهان مثل مه غلیظی کدر بود. بعضی از نوترینوها و موج‌های گرانشی که دور و برمون هستن، حتی از اونجا هم دورتر میان، ولی ما هنوز تکنولوژی لازم برای دیدنشون رو نداریم. تصویری که اینجا می‌بینی، جهان قابل مشاهده رو نشون می‌ده که از مرکز، زمین و خورشید، منظومه شمسی، ستاره‌های نزدیک، کهکشان‌های نزدیک، کهکشان‌های دور، رشته‌های ماده اولیه و پس‌زمینه مایکروویو کیهانی رو به ترتیب نشون می‌ده. کیهان‌شناس‌ها معمولا فکر می‌کنن جهان قابل مشاهده فقط بخش نزدیک‌تر از چیزی بزرگ‌تر به اسم "جهان" هست که قوانین فیزیکی توش یکیه. با این حال، چند خط استدلال محبوب اما گمانه‌زنانه ادعا می‌کنند که حتی جهان ما هم بخشی از یک چندجهانی بزرگ‌تر است؛ جایی که یا ثابت‌های فیزیکی متفاوت‌اند، یا قوانین فیزیکی دیگری برقرار است، یا ابعاد بالاتر عمل می‌کنند، یا نسخه‌هایی از جهان استاندارد ما با تفاوت‌هایی تصادفی وجود دارند.