کهکشان‌ها، ستاره‌ها و غبار

این تصویر تلسکوپی زیبا، بخشی از آسمان به اندازه‌ی یک قرص کامل ماه را در صورت فلکی اسب بالدار (پگاسوس) نشان می‌دهد. ستاره‌های پرنورتر که در تصویر می‌بینید، به خاطر ساختار داخلی تلسکوپ، حالت پره‌مانند پیدا کرده‌اند و همه‌ی آن‌ها داخل کهکشان راه شیری خودمان قرار دارند. ابرهای کم‌نور و پراکنده‌ای که در تصویر دیده می‌شوند، غبار میان‌ستاره‌ای هستند که بالای صفحه‌ی کهکشان قرار گرفته‌اند و نور ستاره‌های راه شیری را کم‌کم بازتاب می‌دهند. به این ابرها، سیرکوس کهکشانی یا سحابی شار یکپارچه هم می‌گویند و آن‌ها با ابرهای مولکولی راه شیری در ارتباط‌اند. در حقیقت، ابر کم‌نوری که با نام MBM 54 شناخته می‌شود و کمتر از هزار سال نوری با ما فاصله دارد، بیشتر تصویر را پر کرده است. کهکشانی که انگار در این ابر غبارآلود گیر افتاده، کهکشان مارپیچی زیبای NGC 7497 است. البته این کهکشان حدود ۶۰ میلیون سال نوری از ما دورتر است. این کهکشان که نزدیک مرکز میدان تقریباً از لبه دیده می‌شود، بازوهای مارپیچی و خطوط غبارش رنگ‌های ستاره‌ها و غبار راه شیری خودمان را بازتاب می‌دهند.