سطح تیتان از نگاه فضاپیمای هایگنس

اگر می‌توانستید روی تیتان بایستید، چه چیزی می‌دیدید؟ این نمای رنگی از تیتان به چشم‌اندازی ناآشنا و دوردست روی بزرگ‌ترین قمر زحل خیره می‌شود. این صحنه را کاوشگر هویگنس (Huygens) آژانس فضایی اروپا در سال ۲۰۰۵ پس از فرودی ۲٫۵ ساعته از میان جوی غلیظ از نیتروژن آمیخته با متان ثبت کرد.

در نور نارنجی شبحوار سطح، سنگ‌های پراکنده در صحنه می‌توانند از آب و هیدروکربن‌هایی باشند که در دمای نامساعد منفی ۱۷۹ درجه سانتی‌گراد منجمد شده‌اند. سنگ بزرگ روشن‌رنگ پایین و سمت چپ مرکز تنها حدود ۱۵ سانتی‌متر پهنا دارد و ۸۵ سانتی‌متر دورتر است. باور بر این است که فضاپیمای نعلبکی‌شکل حدود ۱۵ سانتی‌متر در جایی از سطح تیتان فرو رفته که غلظتی شبیه خاک مرطوب یا رس داشته است. باتری‌های هویگنس به کاوشگر اجازه دادند بیش از ۹۰ دقیقه پس از فرود داده بگیرد و بفرستد. محیط شیمیایی عجیب تیتان شاید شباهت‌هایی به زمین پیش از تکامل حیات داشته باشد.