شاخ‌های زهره

این ماه نیست؛ اما اگر آن را ماه هلالی در آسمان تصور کرده‌اید، سرزنشی ندارد. نکته‌ای کمتر شناخته‌شده این است که زهره هم مانند ماه شکل‌های مختلفی دارد. (سیاره‌های دیگر چطور؟) تصویر امروز زهره را نشان می‌دهد که تقریباً درست میان خورشید و زمین قرار گرفته است. این هم‌راستایی هر یک سال و نیم یک‌بار رخ می‌دهد و شبیه هم‌راستایی‌ای است که هر ماه هنگام ماه نو اتفاق می‌افتد. اما ماه نو تاریک است، درحالی‌که جو زهره که از پشت روشن شده، نور خورشید را می‌شکند و پراکنده می‌کند و کمانی درخشان می‌سازد که بیش از ۱۸۰ درجه امتداد دارد. نوک‌های این کمان را «شاخ‌ها» می‌نامند.

این هلال را می‌توان هنگام گرگ‌ومیش با تلسکوپ کوچک یا دوربین دوچشمی دید، اما کسانی که بینایی بسیار تیزی دارند شاید بتوانند آن را با چشم غیرمسلح هم ببینند. شاید اخترشناسان بابلی باستان نخستین کسانی بوده‌اند که تغییرات روشنایی زهره را بررسی کردند؛ تغییراتی که به شکل‌های مختلف آن مربوط است. فرهنگ‌های بسیاری هم سوابق اخترشناسی مشابهی دارند؛ از جمله در کهن‌ترین کتاب بازماندهٔ مایاها.