جهان قابل مشاهده

تا کجا را می‌توانید ببینید؟ هر آنچه می‌بینید و هر آنچه ممکن است همین حالا ببینید، به شرط آنکه چشمانتان همهٔ انواع تابش پیرامون را تشخیص دهد، جهان قابل مشاهده است. در نور، دورترین چیزی که می‌توانیم ببینیم از تابش زمینهٔ ریزموج کیهانی می‌آید، از زمانی ۱۳٫۸ میلیارد سال پیش که جهان مثل مه غلیظ کدر بود. برخی نوترینوها و امواج گرانشی پیرامون ما حتی از دورتر می‌آیند، اما بشر هنوز فناوری آشکارسازی‌شان را ندارد. این تصویر جهان قابل مشاهده را در مقیاسی فزاینده فشرده نشان می‌دهد، با زمین و خورشید در مرکز و پیرامونشان منظومهٔ شمسی، ستاره‌های نزدیک، کهکشان‌های نزدیک، کهکشان‌های دور، رشته‌های ماده در جهان نخستین و تابش زمینهٔ ریزموج کیهانی.

کیهان‌شناسان معمولاً فرض می‌کنند جهان قابل مشاهده فقط بخش نزدیک موجودیتی بزرگ‌تر به نام «جهان» است که همان فیزیک در آن برقرار است. با این حال چند رشته استدلال پرطرفدار اما حدسی ادعا می‌کنند حتی جهان ما بخشی از چندجهانی بزرگ‌تر است که در آن ثابت‌های فیزیکی متفاوت‌اند، یا قوانین فیزیکی دیگری برقرار است، ابعاد بالاتری کار می‌کنند، یا نسخه‌هایی از جهان استاندارد ما وجود دارند که به‌طور اتفاقی کمی فرق دارند.