لبخند گرانش

نظریهٔ نسبیت عام آلبرت اینشتین، که بیش از ۱۰۰ سال پیش منتشر شد، پدیدهٔ عدسی گرانشی را پیش‌بینی کرد. و همین است که به این کهکشان‌های دوردست چنین ظاهر شیطنت‌آمیزی داده، آن هم از آن سوی آینهٔ داده‌های پرتو ایکس و نوری تلسکوپ‌های فضایی چاندرا و هابل. این گروه کهکشانی که «گروه گربهٔ چشایر» (Cheshire Cat) لقب گرفته، دو کهکشان بیضوی بزرگش را کمان‌هایی چنان قاب گرفته‌اند که انگار صورتکی است. کمان‌ها تصاویر نوری کهکشان‌های دوردست پس‌زمینه‌اند که توزیع کل جرم گرانشی گروه پیش‌زمینه آن‌ها را عدسی کرده است. البته این جرم گرانشی را ماده تاریک تحت سلطه دارد.

دو کهکشان بیضوی بزرگ «چشم» درخشان‌ترین اعضای گروه‌های کهکشانی خودشان‌اند که در حال ادغام‌اند. سرعت برخورد نسبی‌شان، نزدیک ۱٬۳۵۰ کیلومتر بر ثانیه، گاز را تا میلیون‌ها درجه گرم می‌کند و درخشش پرتو ایکسی می‌سازد که با رنگ‌های بنفش نشان داده شده است. دربارهٔ ادغام گروه‌های کهکشانی بیشتر کنجکاوید؟ گروه گربهٔ چشایر در صورت فلکی دب اکبر، حدود ۴٫۶ میلیارد سال نوری دورتر، لبخند می‌زند.