تیکو و کلاویوس در سپیده‌دم

در این نمای تلسکوپی چشمگیر از پایانهٔ ماه (terminator) و ارتفاعات ناهموار جنوبی آن، جنوب بالاست. این منظرهٔ ماهی در ۷ ژوئیه، وقتی ماه در فاز تربیع اول بود، ثبت شد. خورشید با زاویه‌ای کم از راست می‌تابد، چون سپیده‌دم به دهانه‌های جوان و پیر منطقه، تیکو (Tycho) و کلاویوس (Clavius)، می‌رسد. تیکو که حدود ۱۰۰ میلیون سال سن دارد، دهانه‌ای با دیوارهٔ تیز و قطر ۸۵ کیلومتر است که پایین و چپ مرکز دیده می‌شود. قلهٔ مرکزی ۲ کیلومتری‌اش و دیوارهٔ دور دهانه نور شدید خورشید را بازتاب می‌کنند و کف صافش در سایه‌ای تیره است. با این حال خرده‌سنگ‌هایی که در برخورد سازندهٔ تیکو بیرون پاشیدند آن را وقتی ماه نزدیک کامل است به دهانهٔ برجستهٔ ماه بدل می‌کنند.

این‌ها دستگاهی بسیار آشکار از رگه‌ها یا پرتوهای روشنِ شعاعی می‌سازند که بر بخش بزرگی از رویهٔ نزدیک ماه گسترده‌اند. در واقع بخشی از مواد جمع‌آوری‌شده در محل فرود آپولو ۱۷، حدود ۲۰۰۰ کیلومتر دورتر، به احتمال زیاد از برخورد تیکو آمده است. کلاویوس با قطر ۲۲۵ کیلومتر، یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین دهانه‌های رویهٔ نزدیک ماه، درست جنوب (بالای) تیکو است. دستگاه پرتوی خود کلاویوس که از برخورد اولیه‌اش پدید آمده بود، مدت‌ها پیش محو شده است. دیوارهٔ فرسوده و کف صاف این دهانهٔ کهن را اکنون دهانه‌های کوچک‌تر و تازه‌تری پوشانده‌اند که پس از شکل‌گیری کلاویوس رخ دادند. قله‌های دیوارهٔ این دهانه‌های تازه از دهانهٔ قدیمی بالاتر می‌آیند و نور نخستین سپیده‌دم را بازتاب می‌کنند و درون کلاویوسِ سایه‌دار کمان‌های باریک و درخشان می‌سازند.