بازماندهٔ ابرنواختر: سحابی پرده

ده هزار سال پیش، پیش از آغاز تاریخ مکتوب بشر، نوری تازه ناگهان در آسمان شب ظاهر شد و پس از چند هفته محو گشت. امروز می‌دانیم آن نور از یک ابرنواختر، یعنی ستاره‌ای منفجرشونده، بود و ابر گسترش‌یابندهٔ بقایایش را به‌عنوان «سحابی پرده» (Veil Nebula) و بازماندهٔ ابرنواختر ثبت می‌کنیم. این نمای باز و ژرف با فیلترهای رنگی گرفته شده که نور گوگرد (سرخ)، هیدروژن (سبز) و اکسیژن (آبی) را نشان می‌دهند و برای ثبت بهتر رشته‌های درخشان و چشمگیر پرده، ستاره‌هایش حذف شده‌اند.

سحابی پرده که «حلقهٔ قو» (Cygnus Loop) هم نامیده می‌شود، تقریباً گرد است و در جهت صورت فلکی قو (Cygnus) نزدیک ۳ درجه از آسمان را می‌پوشاند. بخش‌های مشهور سحابی عبارت‌اند از سحابی خفاش (Bat)، سحابی جاروی جادوگر (Witch's Broom) و «پرچم مثلثی فلمینگ» (Fleming's Triangular Wisp). کل بازماندهٔ ابرنواختر حدود ۱۴۰۰ سال نوری دورتر است.