ناحیهٔ رتیل

سحابی رتیل (Tarantula Nebula)، که ۳۰ Doradus هم نامیده می‌شود، بیش از هزار سال نوری قطر دارد و ناحیه‌ای غول‌پیکر برای ستاره‌زایی در کهکشان ماهوارهٔ نزدیک، ابر ماژلانی بزرگ، است. این سحابی حدود ۱۸۰ هزار سال نوری دور است و بزرگ‌ترین و خشن‌ترین ناحیهٔ ستاره‌زایی شناخته‌شده در کل گروه محلی کهکشان‌هاست. این عنکبوت کیهانی در سراسر این نمای باشکوه، که از داده‌های تصویری تلسکوپ‌های بزرگ فضایی و زمینی گرد آمده، پهن شده است. درون رتیل (NGC 2070)، تابش شدید، بادهای ستاره‌ای و شوک‌های ابرنواختری از خوشهٔ جوان مرکزی ستاره‌های پرجرم، با فهرست R136، درخشش سحابی را برمی‌انگیزند و رشته‌های عنکبوتی‌اش را شکل می‌دهند.

پیرامون رتیل نواحی ستاره‌زایی دیگری هستند با خوشه‌های ستاره‌ای جوان، رشته‌ها و ابرهای حبابی‌شکل بیرون‌دمیده. در واقع قاب شامل جای نزدیک‌ترین ابرنواختر دوران نوین، SN 1987A، در پایین سمت راست هم هست. این میدان دید غنی حدود ۲ درجه یا ۴ ماه کامل را در صورت فلکی جنوبی ماهی طلایی (Dorado) می‌پوشاند. اما اگر سحابی رتیل نزدیک‌تر بود، مثلاً ۱۵۰۰ سال نوری دورتر، مانند سحابی جبار که زایشگاه ستارگان خود راه شیری است، نیمی از آسمان را می‌گرفت.