۱۸۰۱نجوم و فضا · رویداد · ۲۰ تیر ۱۱۸۰
نخستین دنبالهدار ژانلویی پونس
۲۲۵ سال پیش در چنین روزی، در سال ۱۸۰۱، ستاره شناس فرانسوی ژان لوئیس پونز با کشف اولین دنباله دار خود سهم قابل توجهی در زمینه نجوم داشت. پونز در طول زندگی خود تا ۳۷ دنباله دار را کشف کرد یا به طور مشترک کشف کرد و رکوردی برای اکتشافات بصری ستاره های دنباله دار توسط یک فرد ثبت کرد. این شاهکار قابل توجه در ۱۱ ژوئیه ۱۸۰۱ آغاز شد، دستاوردی که او باید با ستاره شناس مشهور دیگر، مسیه، که یک روز بعد همان دنباله دار را کشف کرد، به اشتراک می گذاشت. جالب اینجاست که وقتی پونز اولین دنباله دار خود را کشف کرد، همین دنباله دار آخرین دنباله دار مسیه بود. توانایی خارقالعاده پونز در به خاطر سپردن میدانهای ستارهای که مشاهده میکرد و تشخیص تغییرات به او این امکان را داد که تقریباً هر سال یک دنبالهدار جدید بیابد تا اینکه در سال ۱۸۲۷ بیناییاش کاهش یافت. میراث او در زمینه نجوم قابل توجه است، و کمک های او در درک ما از کیهان هنوز به رسمیت شناخته شده و تجلیل می شود.
۱۹۷۹نجوم و فضا · رویداد · ۲۰ تیر ۱۳۵۸
سقوط اسکایلب
۴۷ سال پیش در چنین روزی، در سال ۱۹۷۹، ایستگاه فضایی آمریکا، اسکایلب، به جو زمین بازگشت. این ایستگاه در حین ورود مجدد به جو زمین متلاشی شد و قطعات آن بر روی جنوب شرقی اقیانوس هند و بخش کمجمعیتی از غرب استرالیا پراکنده شدند، جایی که یک گاو بر اثر برخورد یک تکه از آوارهای سقوط کرده جان خود را از دست داد. اسکایلب نخستین ایستگاه فضایی آمریکا بود که در سال ۱۹۷۳ به فضا پرتاب شده بود و مأموریتهای علمی متعدد و متنوعی را در طول اقامتش در مدار زمین انجام داد.
۱۹۹۱نجوم و فضا · رویداد · ۲۰ تیر ۱۳۷۰
خورشیدگرفتگی کامل سدهٔ ۱۹۹۱
۳۵ سال پیش در چنین روزی، در سال ۱۹۹۱، اتفاقی دیدنی در کره آسمانی رخ داد. خورشید گرفتگی کامل، پردهای تیره به طول ۹۰۰۰ مایل از هاوایی تا آمریکای جنوبی ایجاد کرد که در برخی مکانها تقریباً هفت دقیقه طول کشید - رویدادی بهقدری قابل توجه که کسوف قرن لقب گرفت. خورشید گرفتگی کامل یک پدیده نادر است، زمانی که ماه از بین خورشید و زمین عبور می کند و سایه خود را بر روی سیاره ما می اندازد. اگرچه چنین کسوفی تقریباً یک بار در سال رخ می دهد، اما اغلب در اقیانوس یا مناطق دور افتاده رخ می دهد و رصد آنها را دشوار می کند. کسوف سال ۱۹۹۱ برای دانشمندان هیجانی منحصر به فرد بود، زیرا بر روی چندین رصدخانه نجومی در بالای Mauna Kea سفر کرد. موقعیت آنها در ارتفاع ۱۴۰۰۰ فوتی بالاتر از سطح ابر بود، که مانع دید برای کسانی که در پایین بودند، آن را به منظره ای فراموش نشدنی برای افراد معدود ممتاز تبدیل می کرد.